امام حسین علیه السلام، نه امام یک روز بلکه الگوی همیشگی زندگی است. خلاصه کردن حضرتش در عاشورای کربلا و چشم بستن بر همه سال های زندگی شان کفران نعمت است. آقا، امام چگونه مردن تنها نیست بلکه قبل از آن امام چگونه زندگی کردن است و خوب زندگی کردن. زندگی خوب است که به خوب مردن منتهی می شود و انسان را در آغاز و امتداد سلام خداوند قرار می دهد. ما هم خلق شده ایم تا بر مدار عبودیت زیبا زندگی کنیم، زیبا در همه شئون. لذاست که می توان گفت هر فرد به همان اندازه به امام حسین (ع) نزدیک است که زیبا زندگی می کند. آن که بهره ای از زندگی زیبا ندارد، نسبتی هم با امام حسین (ع) نمی تواند داشته باشد. کسی می تواند حسینی باشد که حسین گونه زندگی کند، زیبا و پرشکوه. یعنی اگر درس می خواند به بهترین وجه بخواند. در حوزه خانواده، بهترین فرزند، بهترین همسر، بهترین پدر، بهترین مادر باشد. هم خوب باشد و هم پی خوب تر شدن و هم به دنبال بهترسازی محیط خانواده و جامعه. اگر کاسب است، داد و ستدهایش به گونه ای باشد، که بداند چه می دهد و چه به دست می آورد و مبادا در این رهگذار ایمان خویش را بدهد ولو به بهای دست یافتن به همه دنیا. انسان حسین اندیش، هم قدر و قیمت خود را می داند و هم چنان زندگی می کند که قدر و قیمتش هر روز افزون تر شود. او مدام در حال متولدشدن است و در هر تولد، چند گام به خدا نزدیک تر می شود. انسان حسینی مشق های زندگی اش را الگو گرفته از سرمشق مولا می نویسد. او این را در کلام امام می خواند که «زندگی دنیا اگرچه نفیس و پربهاست ولی پاداش خداوند بالاتر و پربهاتر است. اگر سرانجام جمع آوری مال و ثروت، ترک کردن آن است (که هست) پس نباید انسان برای آن بخل ورزد. اگر روزی های بندگان تقسیم شده و مقدر است ( که هست) پس کمترشدن حرص آدمی در کسب زیباتر خواهد بود و اگر بدن ها برای مرگ آفریده شده (که چنین نیز هست) پس کشته شدن در راه خدا بهتر است.» می خواند و درس می گیرد تا یک اشارت رب ودود را با دنیا عوض نکند و چون مال و ثروت جاودانه نیست، نگاه جانانه را فدای آن نکند. بخل نورزد، بلکه دستانش در داد و دهش گوی سبقت از «حاتم» بربایند و در یاری رساندن به دیگران - اعم از انسان و طبیعت و حیوانات - پیش قدم شوند و چون روزی مقدر است، بدانند لقمه قسمت آنان هرگز به سفره دیگری راه نخواهد برد پس حاضر نخواهند شد برای رسیدن به لقمه ای نان، تیغ بردارند و نان از گلوی دیگری بزنند. حرص و آز را از خانه دل بیرون خواهند کرد و اجازه نخواهند داد این خوی شیطانی، آنان را شکار شیطان کند، بلکه از دام خواهند رهید و با همه وجود برای بهترشدن و بهترزیستن تلاش خواهند کرد و اگر چنین شود همه قدم به قدم به سعادت نزدیک خواهند شد. زندگی ها حسینی و زیبا خواهد شد- اصلا هرچه حسینی است زیباست و هرچه زیبا نیست یقین بدانیم حسینی نیست - و همه به روزگار بهتر گام خواهند گذاشت...