آدم باشیم، می شویم خلیفه خدا. بنده خدا، عاشق خدا، عشق خدا. اما اگر از آدمیت تهی شویم، به بندگی شیطان خواهیم رسید.شق سومی هم ندارد این ماجرا. پس هوشیار باشیم پا به کدام راه می گذاریم. فکر نکنیم به همین عبادت دست و پا شکسته عزیز کرده خدا می شویم. بلکه حقیقت این فرموده امام زمان(عج) است؛ «بین خداوند و هیچ یک از بندگانش، خویشاوندی وجود ندارد- و برای هر کس به اندازه اعمال و نیات او پاداش داده می شود- هر کس مرا انکار کند از (شیعیان) ما نیست...».آری، حالا خوب است، سیاهه اعمال و نیات خود را بگشاییم و ببینیم چند سطر سفید در آن است و سطرهای سیاهش چقدر دل را کدر می کند؟

اول از نیت ها شروع کنیم؛

آیا حاضریم به مردم احترام بگذاریم یا فقط احترام را از آنان طلب می کنیم؟

آیا انسان ها را دوست داریم یا فقط می خواهیم ما را دوست داشته باشند؟

آیا ملاک دوستی ها و خواستن ها و نخواستن هامان خداست یا خودمان؟

آیا، نسبت به مردم، گمان نیکو داریم یا بدگمانی همه رفتارمان را تحت تاثیر قرار می دهد؟

آیا حاضریم برای رفع گرفتاری مردم همت کنیم یا دچار خویش هستیم؟

آیا...

اما اعمال؛

آیا میان «بیت المال» و «مال البیت» فرقی قائل هستیم؟

آیا چشمانمان آن قدر پاک هست که در کوچه و خیابان، عطر عفت بدهد؟

آیا نسبت به کردار و رفتار خود محاسبه می کنیم، «حاسبوا قبل ان تحاسبوا» را چقدر باور داریم؟

آیا دست هایمان باز است و دلمان، که سنگ ها را با دل مهربان از سر راه مردم برداریم یا خدای نکرده مشت است دستمان که جز به کار دعوا نمی آید؟

آیا در خانه، مهربانی را می شود از نگاهمان خواند و در دست هامان دید و در لب ها فهمید یا خط هایی روی پیشانی داریم که تابلوی «خط خطی های شیطان» است.

آیا در زندگی به هم رحم می کنیم تا رحم و شفقت ما، قفل آسمان ها را باز و خشکسالی ها از زمین و زمان پاک و همه جا را پر از چشمه و درخت، پر از صداقت و یکرنگی کند.

آیا رفتار ما، کردار ما، گفتار ما چنان هست که رویمان بشود با امام زمان (عج) رو در رو شویم؟

آیا نظام تربیتی خانوادگی ما، چنان انسان ساز هست که فرزندان مان، سربازان امام زمان باشند و در همه زندگی این حس مقدس سربازی را در همه شئون زندگی جریان بدهند؟

آیا چنان کار و زندگی می کنیم که در همه حال به یاد امام زمان باشیم؟

آیا،...

امام زمان (عج) می فرمایند « ما بر تمامی احوال و اخبار شما آگاه و آشناییم و چیزی از شما نزد ما پنهان نیست» حالا باز هم می توانیم چشم بگشاییم و اگر نه به «آقا» که در آینه به «خود» نگاه کنیم؟!

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/05/03 شماره انتشار 17607/صفحه۸/خانواده و سلامت