جامعه نو

دل های مهربان و هوای زیارت
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ٧:۱۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٧ امرداد ۱۳۸٩
 
سیاه و سفید(۲۴۶)
 
هنوز دل ها به مهر هم می تپد. فاصله ها مهم نیست حتی اگر به فرسنگ ها برسد، مهم دل هاست که به هم نزدیک است. مهم نبض معرفت است که بر مدار انسان دوستی می تپد. مهم این است تا یک شهروند کرمانی مقیم تهران در حسرت زیارت مولا امام رضا علیه السلام می سوزد، چند نفر بر سر شوق می آیند تا حسرت فصل را به سعادت وصل برسانند و میزبان کسی باشند که آرزویش میهمانی امام رضا علیه السلام است. این را پیشترها هم تجربه کرده بودیم، از جمله در ماجرای «نور بی بی» ، پیرزن نابینا و تنهای کرمانی که وقتی از آرزویش پرسیدند و او پنجه در پنجه شدن با پنجره فولاد را بزرگ ترین آرزویش دانست و این ماجرا در روزنامه خراسان درج شد، بسیاری به یاری آمدند تا «نوربی بی» در مشهدالرضا فرصت راز و نیاز یابد. خبرنگار خراسان که لحظه به لحظه، این زیارت نورانی را روایت می کرد می گفت، «نوربی بی» این بانوی نابینا، گویی در حرم همه جا را می دید. گویی بالاتر از حرم، صاحب حرم را می دید و با او سخن می گفت... . از این دست  ماجراها، کم نداریم و از بزرگ مردمی که می خواهند میزبان این میهمانان باشند هم فراوان داریم اما قصه امروز، از روزی کلید خورد که پیامک این شهروند روز ۱۲ مرداد در ستون حرف مردم به چاپ رسید.

از این سو خوانندگانی که زبان عشق و معرفت را می فهمند، تمام قد به احترام این عشق و این فراق برخاستند و سفره همت خود را گستردند و یا علی گفتند به گاه برخاستن، تا زانو به زانوی میهمان دیار خورشید سر سفره بنشینند.گفتند هزینه آمد و شد و هتل این مشتاق زیارت و همراهانش با ما و ... بروبچه های روابط عمومی روزنامه پس از تماس مردم با هم وطن پیامک دهنده تماس گرفتند تا خبر آمادگی همشهریان امام رئوف(ع) را برای میزبانی به او اعلام کنند. وقتی گفتند از شهر امام رضا و از روزنامه خراسان تماس می گیرند و حامل این پیغام هستند، آن هم وطن، بغضش شکست، چشمانش به باران نشست، توان صحبت کردن نیافت و قرار شد، بعدها خودش تماس بگیرد، تماس گرفت و گفت: فقط برایم دعا کنند. فقط دعا، او مشکل مالی نداشت، اما دلش و زندگی اش به دعا محتاج بود و... بسیاری هم به نیابت از او به حرم رفتند و آقا را زیارت کردند.

سنت زیبایی که خاص همشهریان امام مهربانی است و راستی چقدر خوشبخت هستیم ما مشهدی ها که چنین سعادتی داریم. ما می توانیم از هر خیابان که می گذریم، بر گردیم و به آفتاب سلام بدهیم. سلام بر آفتاب هشتم ملک عشق! چقدر خوب است، ما که به تقسیم کردن شادی ها عادت داریم. این سعادت را هم قسمت کنیم و هرگاه به حرم مشرف می شویم، نایب الزیاره همه دل های عاشق باشیم و از سوی همه لب هایی که سلام را هجی می کنند، السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع) را بخوانیم. پنجه در پنجه ضریح که می شویم و فرصت استلام پنجره فولاد که پیش می آید، همه انسان ها را، حتی همه جهان را در نظر داشته باشیم. آخر، امام رضا(ع) امام همه زمین و زمان است. حجت خداوند بر همه جهان. پس زیباتر خواهد بود هر گاه به حرم شرفیاب می شویم از طرف همه جهان زیارت کنیم. مهم نیست دیگران بدانند. مهم نیست حتی التماس دعا، گفته باشند. مهم نیست، امروز روی زمین نفس بکشند یا از دنیا رفته باشند و یا حتی به دنیا نیامده باشند، ما از طرف همه جهانیان، از آدم نبی تا همه انسان ها، حتی طبیعت و جانداران و بی جانان، زیارت بخوانیم. این زیباتر است... .

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/05/17 شماره انتشار 17618 /صفحه۸/خانواده و سلامت