چشم به راه آمدنش بودیم، چشم به راه آمدن ماهی که هر روزش «نوروز»است و باید جان «نو »کنیم. ماهی که دست آدم را می گیرند و تا رفعت و بزرگی میهمانی خدا بر می کشند. این درست که همه زمان ها، از آن خداست و سفره کرامت او در پهنه گیتی گسترده است اما در این ماه، سفره خاص گسترده است و آدمیان به فراخور معرفت خود فرصت حضور در میهمانی خاص را پیدا می کنند. در این میهمانی که به باور من اگرچه به «عطر تکلیف» معطر است اما از «تکلف» قطعا خالی است و لذاست که انسان را براساس مهندسی خدا می سازد.و الا کجا «تکلف» می تواند سازندگی در پی داشته باشد،«تکلف» و دشواری و مشقت شاید جسم را بسازد اما جان را نه. حال آن که فلسفه روزه، ساختن جان و رسیدن به روضه عشق جانان است.«روزه» آمده است تا «روزهای» ما را بر مدار معرفت به گردش درآورد تا در پایان هر روز چند گام به ملکوت جان نزدیک تر شویم. سحرها از پی هم تکرار می شود تا در «سحر عشق»، به سحر معرفت برسیم و «سحوری ناب» در کام و در جان کنیم. آری رمضان ماه زیباترین هاست زیباترین زیباترین ها. آن قدر عزیز است این ماه که گرسنگی و تشنگی هم حلاوت خاص خود را می یابد، خشکی دهان ترسالی ایمان را پیامد دارد و لحظه به لحظه زمان نیز فیض ذکر می یابد، هرچند زبان در کام باشد.«هر نفسی که فرو می رود» به حق «ممد حیات» جسمی و معنوی است و «چون بر می آید مفرح ذات» انسان عاشق.«پس در هر نفسی» هزاران شکر لازم است و به راستی که سخن«سعدی علیه الرحمه» ، این جا مصداق پیدا می کند که «از دست و زبان که برآید کز عهده شکرش به در آید؟» ما را توان شکر نعمت رمضان نیست اما اگر نه به وسعت نعمت رمضان لااقل به اندازه پهنه دستانی که به آسمان می فرستیم و زبانی که ما را در کام است باید شکرگزار باشیم رمضان را تا رمزهای عبودیت و بندگی برایمان گشوده شود. تا بتوانیم از «ایمان عبادت آمیز» به «ایمان عبودیت انگیز» برسیم و عبادت هامان نه از ما خدا بسازد بلکه ما را به بندگی خدا و از «دیدن» و «بصر» به «بصیرت»  برساند... رمضان را باید فهمید. از همان لحظه اول باید قدر دانست، این درست که شب قدر در چند شب مشخص این ماه چهره پوشیده است ، اما همه لحظات این ماه را چنان عزیز باید داشت که تقدیر ما را عاشقانه رقم زنند. بکوشیم بیش از گذشته از کلاس رمضان در همه ابعاد آن بهره ببریم تا در پایان ماه بتوانیم به چند کلاس بالاتر در ساحت زندگی برسیم. یادمان باشد ما فقط یک بار فرصت زندگی کردن داریم پس چنان باید زندگی کنیم و چنان باید زندگی را بر محور خدا بگذرانیم که پایان راه اوج سعادت ابدی ما باشد و کلاس رمضان در این راه فرصت نابی است که باید از آن بهره ببریم و...