عطر عبودیت در زمین و زمان وزیده است و فصل شکوفه دادن عبادت هم فرارسیده است. اینک چشم باید شد برای تماشا، دست باید شد برای پرواز دادن واژه ها به نیت دعا. دل باید شد برای مهربانی با بندگان خدا. رمضان است و آن را ماه خدا، ماه برکت و رحمت بی منتهی و ماه توبه از گناه و غفران خدا نامیده اند. این ماه آداب خاص خود را دارد از عبادت تا اخلاق. از دعا تا نفس و تماشا. به این آداب مودب باید شد تا اخلاق خداگونه در آدمی بیشتر از پیش جاری شود و آدم را نیز زلال سازد و جاری کند. به باور من، رمضان یک فرصت ناب است برای دریافت بهتر و عمل نیکوتر زمانی است تا با بهانه یابی بهانه دیدارها بر محوریت مهربانی شکل گیرد، زیاد شود و دل ها را بیش از گذشته به هم گره زند. ما می توانیم با انداختن سفره های صمیمی افطار و خواندن خویشاوندان بر سر سفره هم به میزبانی میهمانان خداوند مفتخر شویم و هم با انجام «صله رحم» با نگاه به خویشاوندان ذکر خدا گوییم و هم با نزدیک کردن دل ها، شأن رحیم و رئوف بودن خداوند را به اندازه توان خویش به رفتار درآوریم. ما انسان هستیم، انسانی که بزرگ ترین تکلیف و افتخارش، خلیفه خدا شدن است. خلیفه هم در همه عرصه ها و شئون باید الهام گرفته از رفتار خداوند باشد رفتار کسی که به جانشینی اش فخر می کند. پس رمضان فرصت مناسبی است برای جانشینان زمینی خداوند که زمین را معطر به رایحه خوش بندگی کنند. آری سفره های افطار می تواند یکی از فرصت های رمضانی برای تازه کردن دیدارها، از دل زدودن اندک کینه هایی که- خدای نکرده- شاید در دل بعضی ها مانده باشد. سفره های خالی از تکلف که چشمی به هم چشمی بر آن باز نشود. بلکه هنرمندانه، سادگی را زینت سفره خویش کنند تا همه به انداختن سفره ها تشویق شوند و خویشاوندان، فردا شب، باز بر سر سفره دیگر کنار هم باشند و باز شب دیگر، خانه دیگر و سفره دیگر و روشن است این همنشینی ها، هم صحبتی می آورد. هم صحبتی، دل ها را تا بلندای همدلی برمی کشد و چنین می شود که در پایان ماه، آدم ها آن قدر مهربان می شوند با هم که در طول سال همدیگر را فراموش نکنند. آن قدر دل هایشان با هم گره می خورد که در طول سال برای هم دلتنگ شوند و همین باز آن ها را بر سر یک سفره که به مناسبت ها و یا بهانه هایی مختلف چون، اعیاد ملی و مذهبی، عقد و عروسی و ... پهن می شود. من چندی پیش که در رفتار برخی گروه های خویشاوندی که تامل می کردم می دیدم آنان فقط در مجالس عزا همدیگر را می بینند و تازه آن جاست که می فهمند فلانی، دخترش را شوهر داده و یا برای پسرش زن گرفته و یا خانه اش را عوض کرده و ... تازه مجلس عزا و ترحیم هم صرف گفتن از این مسائل می شود، حال آن که اگر ما از فرهنگ تقسیم کردن شادی ها آگاه شویم باید در مراسم شادی خود، خویشاوندان را فرا می خواندیم نه این که توقع داشته باشیم فقط در مجالس عزا کنار ما جلوی ورودی عزاخانه ایستاده باشند به تکریم کسانی که برای تسلیت می آیند. چنان که متاسفانه در خیلی از افراد، این رویه نازیبا باب شده است اما اگر سفره های افطار را جدی بگیریم، اگر خویشاوندان را به میهمانی در ماه خدا بخوانیم، دل ها نزدیک خواهند شد و احساس ها و عاطفه ها هم فوران خواهند کرد، تا رفتارها زلال شود. سفره های افطار، فرصت های خوبی است که باید جدی گرفت. باید در همین روزهای اول ماه رمضان برایش برنامه ریزی کرد تا بهتر و بیشتر بهره برد...