رمضان، بهار قرآن است و هر روزش باید بعثت امت را پیامد داشته باشد و برانگیخته شوند انسان هایی که مخاطب قرآن هستند و به عبارت دقیق تر خود را مخاطب قرآن می دانند، چه وقتی قرآن با همه بزرگی و آیاتش نازل می شود باید «صعود بزرگ» را هم پیامد داشته باشد. صعود انسان ها را. رمضان هم از آن جا که ماه قرآن است در این راستا بهترین فرصت برای صعود است، برای صعود انسان، به ویژه شب های قدر، یعنی شب نزول قرآن را هم در این ماه تجربه می کنیم، پس باید هوشیاری به توان هزار کنیم تا لحظه های این ماه را قدر بدانیم. آیت ا... آقاشیخ مجتبی تهرانی، نگاه زیبایی به رمضان دارند و از نزول قرآن و صعود انسان رازگشایی می کنند، می فرمایند: ماه مبارک رمضان این طور است که هم ماه «نزول» است و هم ماه «صعود» است. این که ماه نزول است را شما خوب می توانید بفهمید؛ چون در قرآن و در دعاهای ماه مبارک رمضان مطرح است که کلام الهی - قرآن کریم- در این ماه، از مصدر وحی بر نبی مکرم اسلام(ص) نازل می شود که خداوند به وسیله همان کلمات، انسان ها را در جمیع ابعاد پرورش می دهد و می سازد. در سوره دخان می فرماید: « انا انزلناه فی لیلة مبارکة» و در سوره قدر می فرماید: « انا انزلناه فی لیلة القدر»، در سوره بقره هم می فرماید: « شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن هدی للناس و بینات من الهدی و الفرقان».همین تعبیر در دعای روزانه ماه رمضان هم هست. در اکثر دعاهای ماه رمضان به این «قوس نزولی» اشاره شده است که ماه مبارک رمضان، ماه نزول کلام الهی است. به تعبیر دیگر، ماه رمضان ماه سخن گفتن رب است با عبدش؛ یعنی ماهی است که رب، برای ساختن عبدش و راهنمایی او به سوی قرب خویش، با او سخن می گوید و سخن گفته است.بنابراین قرآن در ماه مبارک رمضان نازل شد و به تعبیر اهلش به صورت «جملة واحده» - به طور کلی و یک پارچه - در شب قدر، بر قلب پیغمبر اکرم(ص) فرود آمد. این همان قوس نزولی این ماه است. تا این جای مطلب شبهه ای نیست؛ این آیات قرآن است و این هم دعاهایی که شما در ماه رمضان می بینید و این مطلب در همه آن ها هست.اما ماه مبارک رمضان، همچنین ماه صعود است؛ یعنی چه؟ درست برعکس آن «قوس نزولی» که گفتیم، این جا «قوس صعودی» مطرح است. یعنی این ماه، ماه کلام عبد با رب است. بله، در همه اوقات عبد می تواند با رب خودش سخن بگوید، ولی یک موقعیت خاصی هست که این سخن گفتن، از نظر سازندگی، برد بیشتری پیدا می کند.خب، خداوند راه صعود را نشان می دهد، راهی که از عملی شدن آیات قرآن می گذرد، پس راه باز است. آن که به بهشت نمی رسد، برای این است که حرکت نکرده است و یا راه را به اشتباه پیموده، اما اگر حرکت باشد و در مسیر آیات قرآن رقم خورد، قطعا انسان را به مقصد می رساند. گواه این مطلب هم انسان های فراوانی هستند که راه را یافته اند، پا به راه شده اند و به مقصد رسیده اند. فکر می کنم مسئله این است. رمضان هم برای رمزگشایی از «راه» اشارت های فراوان و بشارت های فراوان نیز دارد. لذا آثار روزه را فقط در جسم نباید جست بلکه مهم تر از آن آثاری است که بر جان می گذارد و اثرهای تربیتی است که در رفتار شکل می دهد.رمضان صرفا برای تن نیست بلکه « ادنی مرحله» روزه، نخوردن و نیاشامیدن است، حال آن که آدمی در روزه باید امساک زبان را هم تجربه کند. سخن نگوید مگر به نیکی و حتی پندارهایش را چنان پالایش کند که جز نیکی در آن نماند و این یعنی پالایش جان در کنار پالایش جسم که می تواند جهان را هم پالایش کند، چه اگر انسان ها بتوانند خود را بسازند، قطعا به ساختن جهان هم دست خواهند یافت، اگر با همه شعارها و ادعاها و حتی برنامه ها نمی توانیم جهان را، حتی کشور خود را، شهر خود را، محله خود را، خانه خود را بسازیم از این روست که خود را نساخته ایم و الا اگر خود را می ساختیم و در کلاس خودسازی نمره بالا می گرفتیم، در دیگر سازی و انسان سازی و جهان سازی هم موفق می شدیم، اما ... افسوس خود را نساخته پی ساختن جهانیم و فراموش کرده ایم که ذات نایافته از هستی بخش هرگز نمی تواند هستی بخش شود. مطالعه سرنوشت بزرگان که جهان را تحت تاثیر قرار می دهند، می آموزدمان که آنان اول، در خویش انقلاب کرده اند تا بعد بر جهان به انقلاب خویش اثر گذاشته اند. پس باید خود را شناخت و ساخت و پرداخت و رمضان برای این بهترین فرصت است برای همه، به ویژه خانواده ها که در این ماه «نظام سلامت» جسمی و اخلاقی خانواده را تجربه می کنند...