این روزها، وقتی زنگ تلفن به صدا در می آید سعی می کنم نشنوم. خدا خدا می کنم زود قطع شود.وقتی هم که گوشی را برمی دارم با همه وجود خدا خدا می کنم ، آن طرف نیازمندی نباشد، گره به کار افتاده، که مرا توان بازکردن آن گره نباشد. شما که غریبه نیستید خیلی وقت ها که گوشی تلفن را برمی دارم، آن سوی خط، صدایی دردآلود است که گاه در انفجار بغضش که غرور نگفتن و نخواستنش را پاره پاره می کند، از مشکلاتش می گوید و سیاهه بلند تلخ روزی هایش را بیان می کند و مرا نه توان رفع مشکل است ونه تاب شنیدن. پس بعضی وقت ها نشنیدن و ندیدن مسکنی است برای دردهایی که آوار می شود اما... می ترسم چیزی بنویسم آن وقت...بگذریم.امام علی(ع) قبل از آن که حاکم باشد ، نخلستان می ساخت و وقف می کرد، به عنوان یک شهروند خود را در برابر جامعه و مردمانش و نیازمندانش مسئول می دانست حالا ما مدعیان «هزار آتشه» شیعگی چه می کنیم؟ مولا ما را از آتش جهنم پرهیز می داد، ما، اما، بعضی هامان، آتش جهنم را هم به فروش می رسانند تا به منفعتی برسند!تا به قول شاعر، اگر نانشان آجر شد، آن را به قیمت گزاف تر بفروشند!

تعجب نکنید رنگ رخساره جامعه ما خبر می دهد از سر درون رفتار ما، که دیگر «سر »نیست بلکه آشکار است.امام علی علیه السلام هیچ گاه از نیازمندان ، از شکم های خالی و دل های پر از سفره های خالی و چشم های پر از اشک مردمان غفلت نمی فرمود بلکه به گاه حکومت هم همنشین سفره های خالی بود آب از کوزه های سفالی می نوشید و در کنار پیر نابینا می نشست و همبازی یتیمان می شد اما، اما بعضی هامان در رفتار خود از این شیوه امام اثری و نشانی می بینیم یا «معاویه» را هم شرمنده می کنیم با رفتارمان؛ جلوی حرفم را نگیرید، بگذارید لااقل در این ایام که به نام مولای مردی و مردانگی است، لااقل از نامردی و نامرادی که دارد در رفتار برخی هامان نهادینه می شود فریاد بیاورم، نمی دانم کسی می شنود یا نه اما من می گویم برای این مسلمانی که بعضی هامان داریم، قیامت تسمه از گرده مان خواهند کشید!سری به حاشیه های شهر بزنیم، روستاها پیشکش ، ببینیم چه می گذرد بر مردم، نگوییم وظایف حکومت است که تمشیت امورشان کند، این حرف حقی است اما نافی وظیفه ما نیست ما هم نسبت به هم مسئولیم.

ما هم نسبت به گرسنگی هم مسئولیم. این درست که چون بام وظیفه مسئولان و حاکمیت بسیار وسیع است، برفشان هم وسیع و سنگین است.اما بر بام خانه تک تک ما هم برف می نشیند. چه طور آن وقت همه پارو به دست می شویم اما در قبال هم، با چشم بسته عبور می کنیم؟ مگر ما شیعه مولا علی نیستیم پس این همه بی عملی و گاه معاویه خویی چیست که از ما سر می زند؟به حاشیه شهرها هم نمی خواهد سر بزنید. این را به مسئولان می گویم. این را به تصمیم سازان و تصمیم گیران می گویم.

فقط محض رضای خدا بیایید و سبد هزینه خانوار را فهرست کنید، قیمت ها را بنویسید، آن وقت نگاهی به فیش حقوقی کارمندان و کارگران بیندازید و برای یک ماه هم خود را جای آنان بگذارید، تا ما هم یاد بگیریم چه طور زندگی کنیم. بگذریم از این که فراوانند افرادی که از همین آب باریکه هم محرومند آن وقت باید زمین نیازهاشان را به کدام آب، جواب دهند، راستی چگونه؟من که جراتی ندارم اما این شب ها و این روزها متعلق به مردی است که تجسم جرات و غیرت خداوندی است. پس به حرمت این بزرگ، کاری کنند مسئولان ، کاری کنند آن هایی که کاری از دست شان بر می آید. کاری کنند تا این شب ها، آه دل محرومان به دعا تبدیل شود، نه دعاها به آه و آه ها به ...بگذریم. این شب ها، شب دعاست. مسئولان باید کاری بکنند، توانگران باید همت کنند، همه باید به احترام امام علی (ع) شیعه وار کار کنیم...