عظمت سحر، حرمت افطار و زیبایی لحظه، لحظه رمضان تو را وامی دارد که به برکت واژه هایی که این روزها ذکر می شود و دل ها را به مهر می خواند، «حق اجرای» حکم قصاص را تا پایان رمضان به تاخیر بیندازی. احساس عفو حتی برای چند روز، حلاوت تأسی به اولیا ءا... را در جانت می ریزد. یاد مالک اشتر می افتی که جسارت ها را نه تنها جواب نداد بلکه، به دعا برای هدایت متجاسران چراغ معرفت را شعله ورتر کرد. یاد ائمه بزرگوار می افتی که تقدیر آدمی را از مهربانی سرشار می خواهند و «لذت عفو» را پرشکوه می دانند. یاد «بزرگانی» می افتی که «کوچکی گناهکار» را، حتی اگر دستانش رنگی شده باشد بزرگوارانه می بخشند و دستانش، نگاهش و زندگی اش را به زلال «بخشش» می شویند. حال آن که حقشان بود نبخشند. حقشان است قصاص، هیچ کس هم آدمی را به دلیل استفاده از حقش نمی تواند مذمت کند اما گذشتن از حق خویش بر سبیل ایثار است که شکوه صد چندان به آدمی می بخشد و او را به مرحله «ابرار» می رساند. به باور من، کسی که از حق خود می گذرد، از حق قصاص دست می شوید، انفاق گری است بزرگ و پاداش این کرامت و گذشت هم همان وعده خداوند است؛ رسیدن به مرحله ابرار! پاداش ابرار هم در کلام خداوند روشن است؛ «ان الابرار لفی نعیم» بزرگ ترین نعمت هم رسیدن به سلام خداوندی است و به راستی چه چیزی بالاتر از این برای انسان میسر است؟ قصاص، اگر چه حق اولیای دم است اما آیا جز تشفی خاطر، نتیجه دیگری دارد؛حال آن که عفو و ایثار هم خاطر آزرده را شفا می دهد و هم آدمی را تا رتبه ابرار برمی کشد و ابرار هم نعمت نشین لطف خدایند برای همیشه. کاش حالا که دارد رمضان به پایان می رسد، آنان که حقی از کسی طلبکارند، آنان که سیاهه ای از رفتار ناجوانمردانه در حق خویش دارند،به حرمت مولاعلی(ع) قلم عفو را بردارند و بر جرایم اعمال بندگان خدا بکشند تا خداوند هم جرایم اعمال همه ما را به آب کرامت بشوید...

رمضان رو به پایان است ما، اما باید در آغاز مرور درس های رمضان باشیم. درس هایی که ما را به مروت ومدارا می خواند. درس هایی که دستانمان را تا بخشیدن زندگی دوباره به یک بنده گنهکار اما نادم و پشیمان برمی کشد. درس هایی که مهربانی را به اوج می رساند تا از خود بگذریم، از حق خود بگذریم. آب و نان از لب خویش برگیریم و به دیگری ببخشیم. درس هایی که ما را در کلاس عفو و گذشت شاگرد ممتاز می کند....