غرامت و زخم کهنه جنگ
ساعت ۱:٠٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٢ مهر ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:

ما مظلوم واقع شدیم، هم از آن رو که مورد ستم متجاوزان قرار گرفتیم و شهر و خانه مان ویران شد هم از آن نظر که تنها عراق، با ما نمی جنگید بلکه جنگجویانی از سی وهفت کشور، جامه سربازان عراقی را پوشیدند و با ما پنجه در پنجه شدند و آمار و ملیت اسرایی که گرفتیم گواه این مدعاست و هم از این رو که جهان استکبار مدرن ترین تجهیزات و به روزترین اطلاعات و نوترین فناوری های نظامی را در اختیار دشمن متجاوز قرار می داد. ما، اما، فقط خدا را داشتیم و در جهان تنها بودیم. تنها و در حصار تحریم، تحریم های فلج کننده که هر کشوری را از پا درمی آورد. ما، اما از پای نیفتادیم، ایستادیم تمام قد و از کشور، انقلاب و حرمت و حریت خود دفاع کردیم و این دفاع را هم با سرفرازی و حفظ تمامیت ارضی خود به پیروزی گره زدیم، اما هزینه های فراوانی هم پرداختیم که غرامت آنان بر شانه و بر ذمه کشور متجاوز است. این درست که صدام به دوزخیان پیوست اما کشور متجاوز باید مطابق قوانین و عهدنامه های بین المللی، تاوان پس دهد. چنان که آلمان غرامت جنگ جهانی دوم را پرداخت، حال آن که هیتلر مرده بود و دیگر کشورهای متجاوز نیز چنین سرانجامی داشته اند، پس حق ماست که از عراق متجاوز غرامت بگیریم. مگر کویت که بعد از ما قربانی جنون فزون طلبی ارتش عراق شد، اکنون غرامت خود را در قالب سهم حدود ۵ درصدی از نفت عراق بر نمی دارد؟خب سهم ما کجاست؟ مگر خاویر پرز دکوئیار، دبیر کل وقت سازمان ملل بنا بر ماموریتی که براساس یکی از بندهای قطعنامه ۵۹۸ برای تعیین آغازگر مخاصمه در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۷۰ مصادف با ۹ دسامبر ۱۹۹۱ عراق را آغازگر جنگ ندانست؟ اگر چه برخی مدعی اند این بیانیه برای لازم الاجرا شدن و تبدیل شدن به سندی الزام آور می بایست از سوی شورای امنیت در قالب قطعنامه ای جدید تصویب می شد. اما به فرض درستی این ادعا - که نیاز به بررسی دارد- این نافی متجاوز شمردن بین المللی عراق نیست و مسئولیت دستگاه  دیپلماسی کشور برای پی گیری اقامه دعوی حقوقی و حتی مطرح شدن آن در شورای امنیت از شانه ها برنمی دارد. حرف مردم و مخصوصا زخم خوردگان جنایت صدام این است که چرا چندان که باید این حق ملی پی گیری نشده است و مطالبه آنان این است که آقای رئیس جمهور که این همه نماینده و مشاور ویژه در حوزه های مختلف دارد، یک نماینده ویژه با توان بالا و مسئولیت گسترده تعیین کند. آنان می پرسند آیا کسانی که پی گیر گرفتن غرامت جنگ بین الملل دوم هستند، احساس نمی کنند پرونده بزرگ تر و نزدیک تر غرامت از عراق اولویت دارد؟ فکر می کنم هر ایرانی با اندک مطالعه ای درباره جنگ تحمیلی می تواند سیاهه سیاهکاری های متجاوزان را بنویسد چه رسد به حقوق دانان و کارشناسان به باور من ، ما باید مطالبات خود را با طراحی فهرستی پی گیری کنیم که از آن میان می توان به این سرفصل ها پرداخت:

۱ - آغازگری جنگی که منجر به شهادت صدها هزار تن از بهترین فرزندان این آب و خاک شد. سخنان خاویرپرز دکوئیار که در واپسین  ماه های مسئولیت خود به عنوان دبیر کل سازمان ملل بر آن صحه گذاشت.

۲ - حمله به مناطق غیرنظامی از طریق بمباران و موشک باران شهرها و روستاها که باعث کشتار فجیع غیرنظامیان شد.

۳ - کشتار دسته جمعی شهروندان مناطق اشغال شده مثل بستان و خرمشهر و ...

۴ - هتک حیثیت از نوامیس هموطن در مناطق تحت اشغال که مطابق قوانین از جمله جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی محسوب می شود.

۵ - نابودی خانه و کاشانه غیرنظامیان و در نتیجه آواره کردن شان و نیز نابودی روحیه تلاش و امید آنان.

۶ - شکنجه اسرا برخلاف همه موازین بین المللی و کنوانسیون ها مخصوصا کنوانسیون ژنو.

۷ - عدم رعایت حقوق بشر و کشتار دسته جمعی اسرا که گورهای دسته جمعی کشف شده مبین آن است.

۸ - گروگان گیری غیرنظامیان در آغاز جنگ.

۹ - استفاده از سلاح های غیرمتعارف و کشتارجمعی و رعایت نکردن قوانین جنگ و بهره گیری از انواع بمب های شیمیایی علیه نظامیان ایرانی در طول جنگ و غیرنظامیان ایرانی در سردشت و غیرنظامیان عراقی در حلبچه.

۱۰ - حمله به وسایل نقلیه هوایی، زمینی و دریایی غیرنظامی که در نتیجه آن صدها تن از افراد غیرنظامی جان خود را از دست دادند.

۱۱ - نابودی فرصت های توسعه در ایران.

۱۲ - آسیب رسانی جدی به کشاورزی ایران از طریق بمباران اراضی کشاورزی و نابودی زیرساخت های کشاورزی در استان های درگیر جنگ و مین گذاری این اراضی که هنوز هم قربانی می گیرد.

۱۳ - آلوده کردن محیط زیست از طرق مختلف، از جمله حمله به نفت کش ها و ...

۱۴ - نابودی میراث فرهنگی در شهرهای مختلف از طریق اشغال و یا بمباران و موشک باران.

۱۵ - آسیب رسانی گسترده به بهداشت روانی جامعه.

۱۶ - پناه دادن تسلیح و پشتیبانی از منافقان تروریست مخالف جمهوری اسلامی و معاونت در تجاوز از طریق حمایت و بسترسازی برای حمله مسلحانه به مرزها و شهرهای ایران و کشتن غیرنظامیان در اسلام آباد غرب، کرند غرب و ...

۱۷ - و ... این فهرست ادامه دارد...

فکر می کنم زمان آن رسیده باشد که پرونده غرامت خواهی را روی میز بگذاریم و حق خود را طلب کنیم. شایسته است که مسئولان هم براساس سیاست «حکمت، عزت و مصلحت» آن را پی گیری کنند. یاد همگان مخصوصا مسئولان باشد که زخم جنگ کهنه نمی شود. هنوز جانبازان، مخصوصا قربانیان شیمیایی که درنده خویی ارتش متجاوز بعثی را بیش از همه لمس کردند نفس به درد برمی آورند. هنوز بسیاری هستند که اوج توحش نظامیان عراقی را در خاطر دارند و نمی توانند آن را فراموش کنند. پس مسئولان برای التیام این زخم ها و احیای مطالبه به حق مردم با تمام توان حقوقی و ظرفیت دیپلماسی پی گیر این پرونده باشند نه این که سست انگاری ها و پی گیری نکردن ها، عراقی ها را به طمع بیندازد که از بخشش غرامت و نپرداختن آن سخن بگویند

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/07/01 شماره انتشار 17656 /صفحه۱۲/سیاست