جامعه نو

سلام آقا معلم
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱:٥٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩
 
سیاه و سفید(۲۷۷)

این ها امانتند آقای معلم، ببخشید، آقا معلم! این دانش آموزان بزرگ ترین امانت تاریخ هستند و شما بزرگ ترین امینان تاریخ. این هم وظیفه ای است که شانه های بزرگ را خم می کند و قامت های بزرگ و افراشته را می لرزاند. اما شما معلم هستید. بزرگ هستید، قوی هستید، نه تنها شانه هاتان نمی لرزد که باید جلوی لرزش من و ما و لغزش ما را هم بگیرید. شما آن قدر بزرگ و توانا هستید که خداوند بزرگ و حکیم، نام خود را به شما بخشیده است و شمایان را تا مرتبت رفیع مظهر شأن معلمی خویش برکشیده است و بزرگ ترین و بهترین مخلوق خود را انسان را، همو که به خاطر خلقش به خود دست مریزاد گفته است را به شما می سپارد تا او را چنان تعلیم دهید و تربیت کنید که سرانجام هبوط را به عروج پیوند دهد و از راهی که آمده از راهی که شیطان او را به زمین کشیده است، دوباره برگردد و به آسمان برود. این یعنی شما خط مقدم مواجهه و مبارزه با شیطان هستید، دنیا کشاکش شماست با شیطان بر سر انسان. او آدم را به زمین کشاند تا زمین گیرش کند و همه فرزندانش را هم به چهار میخ بکشد. اما این شما هستید که میخ ها را برمی کنید، جای زخم های شیطان، مرهم اخلاق می گذارید. جای کژ راهه ها صراط مستقیم را فرا راه می نهید تا دوباره انسان را به خدا برسانید و این سعادت بزرگی است.

این که امام خمینی (ره) در مقام عالمی عارف و ژرف اندیش می فرمود معلمی مقام انبیاست، اشارت لطیف و ظریف به این مقوله داشت که شمایان  شان پرورش انسان دارید و این شما هستید که چراغ می شوید برای روشنی راهی که انسان را به فردای روشن می برد. شما هم چراغید و هم باید چشم ها را به سوی خود بینا کنید چه قصه شما با خورشید لااقل در این یک فقره فرق می کند چون خورشید نور می پاشد، حالا هرکس می خواهد چشمش باز باشد و ببیند و بهره بگیرد و یا چشمش بسته باشد و با چشم بسته بمیرد. اما شما هم باید نور بدهید، هم مثل شمع و چراغ بسوزید و هم چشم ها را باز کنید. به هر قیمتی هم که شده باید چشم ها را باز کنید، با مهر، با محبت، با تدبیر، با مدیریت و حتی شده با تنبیه باید افراد را متنبه کنید تا چشم بگشایند و از نور بهره گیرند و راه فلاح و رستگاری را بیابند. این هم سخت رسالتی است برای معلم ...

آقا معلم! شاید در دوران تعطیلی، به دلیل کوتاهی دانش آموز، خانواده، جامعه، نهادهای متولی تولید و نگهداشت فرهنگ، دانش آموزت حتی آموزه های تربیتی و علمی سال قبل را هم از یاد برده باشد، اما این تو هستی که باید همه کوتاهی ها را با همت بلند و تدبیر کارساز خود جبران کنی. تو هستی که باید زخم های اخلاقی احتمالی افتاده به جان دانش آموزان را مرهم بگذاری. تو هستی که باید لوح دلش را دگر باره پاک کنی حتی اگر پر از خط های سیاه و زشت باشد. آخر خدا این ها را به تو سپرده است و سالم و صالح هم می خواهد.

پس همین امروز وضو تازه کن، قصدت را فقط برای خدا قرار ده تا هر کلامی که می گویی و کلمه ای که می نویسی، سوای ارزشی که تعلیم و تربیت دارد، برایت «عمل صالح» هم مقدر و مقرر شود. این بزرگ ترین پاداشی است که می شود به معلم مستغنی بخشید. پس وضو تازه کن ...

خراسان - مورخ دوشنبه 1389/07/05 شماره انتشار 17659 /صفحه۸/خانواده و سلامت