جامعه نو

زندگی بر مدار مهربانی
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٩
 
سیاه و سفید(٢٨٢)

اگر بخواهیم یک ساختمان بسازیم، کلی دنبال مهندس می گردیم و کوچه ها را به دنبال یافتن معماری قابل طی می کنیم تا خانه ای که می سازیم براساس اسلوب علمی و مهندسی شایسته باشد. خب ما که برای خانه ای که شاید چند سال در آن زندگی کنیم به حق این همه حساسیت به خرج می دهیم تا مهندس خوب، معمار خوب، مصالح مرغوب، نقشه کامل و... داشته باشیم تا بتوانیم خانه ای خوب بسازیم پس چگونه است که برای زندگی  که در این خانه باید بگذرد، دنبال برنامه و مهندس و طراح نیستیم؟ مایی که برای محل زندگی مان این همه برنامه داریم و حاضر نیستیم باری به هر جهت خانه بسازیم چگونه باری به هر جهت زندگی کردن را می پسندیم؟ باری به هر جهت زندگی کردن آدم را گاه شاید به مسجد بکشاند اما به میخانه هم می کشاند و او را مدام میان صداقت و دروغ، خوبی و بدی، بداخلاقی و خوش خلقی در نوسان نگه می دارد تا جایی که از او آدمی دمدمی مزاج بسازد که اصلا قابل پیش بینی نیست. حال آن که انسان باید دارای هویت قوام یافته و هندسه زندگی و پایداری شخصیتی باشد. برای این هم باید انسان اول یک الگوی موفق برای زندگی خود انتخاب کند تا صاحب یک هویت رفتاری و گفتاری مستقل شود. به باور من ما باید برای یافتن این هویت رفتار خود را براساس آموزه های ائمه شکل دهیم و به اندازه وسع خود از این خرمن پر نور، روشنی برگیریم و چراغ راه کنیم تا به عقلانیت برسیم. عقلانیت الهی نه ابزاری. نه نیرنگ بازی که برخی ها نامش را عقل می گذارند حال آن که در کلام امام صادق(ع) می فهمیم، معاویه وار رفتار کردن نه عقلانیت که نیرنگ بازی است وعقلانیت آن است که انسان را از جاده جهنم به بهشت بازگرداند حال آن که «معاویه رفتاری» آدمی را از بهشت به دوزخ می کشد. انسان عاقل، اهل عفت است، اهل پاک چشمی و پاک دستی و پاک دلی و پاک دامنی، او با این پندار و رفتار و کردار، خدا را عبادت می کند که به فرموده امام صادق (ع) به نقل از مولا علی (ع) بهترین عبادت است. این پاک جانی، انسان را به عقلانیت می رساند.عقلانیت حقیقی که زندگی هر دو دنیایی آدمی را نجات می دهد. در روایتی از امام جعفر صادق (ع) می خوانیم که «عاقل ترین مردم، خوش خلق ترین آن هاست» چه انسان خوش اخلاق همواره به خوبی هم مورد استقبال دیگران قرار می گیرد، حتی موانع به ظاهر مرتفع نشدن را از سر راه خویش برمی دارد و در این دنیا زندگی خوبی دارد و در آن دنیا نیز عاقبتی روشن در انتظار اوست. آدم خوش اخلاق، خانه اش را نیز سرشار از روح زندگی می کند و حتی اگر کمبودها فراوان باشد، اما هستند افرادی که با پول و سرمایه فراوان، اما به دلیل نداشتن اخلاق خوش، به تجربه لحظه های خوش نمی رسند و نه خود از داشته های خویش بهره می برند و نه زندگی خوبی دارند. بسیار شنیده ایم که افراد به مثل می گویند ما با فلانی که خوش اخلاق است حاضریم به جهنم برویم اما با فلانی که اخلاق خوش ندارد به بهشت هم نمی رویم. این یک مثل است برای بیان راحت بودن با فرد خوش اخلاق و ناراحت بودن با فرد بداخلاق و الا پایان خوش اخلاقی بهشت و سرانجام بداخلاقی دوزخ است. پس کسی که مهندسی زندگی خود را به دست امام صادق(ع) می دهد، به خوش اخلاقی و شاد کردن مردم هم دست می یابد چه از ایشان شنیده و خوانده است که «از جمله دوست داشتنی ترین اعمال نزد خداوند متعال شادی رساندن به مومن است.» پس او هم سعی می کند هم خوش اخلاق باشد و هم به دیگران شادی برساند. این خوش خلقی و تولید شادی برای مردم، آدم را عاشق بندگان خدا می کند به گونه ای که همه را دوست داشته باشد و به مقام بهترینی که امام صادق(ع) فرموده اند دست یابد که ؛ « از دو مسلمانی که با هم برخورد می کنند آن که دیگری را بیشتر دوست دارد بهتر است.» ... پس بکوشیم تا با زندگی بر مدار مهربانی در میان بهترین ها جا داشته باشیم.

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/07/11 شماره انتشار 17664 /صفحه٨/خانواده و سلامت