آقاي شهردار: «کاوه» سند هويت ماست
ساعت ٤:٢٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٤ مهر ۱۳۸۳   کلمات کلیدی:

 
هرملتي قهرماناني دارد که آنها را فراديد فرزندان خود قرار مي‌دهد و مي‌کوشد نسل‌هاي خود را براساس مدل آنها پرورش دهد. دراين راستا اولين قدم را به گونه‌اي برمي‌دارد که نام وياد وروش ومنش آنها همواره جزء خود آگاه وناخودآگاه ذهنش شوند تا درگام دوم، آن مردمان ماندگار را درقالب فرزندان خويش بازسازي کند، ماهم دراين عرصه نام‌برداريم. کشوري با تمدني کهن، اسطوره‌هاي غرورانگيز واسوه‌هاي نيک وماندگار فراوان وقهرماناني که سرافرازي ما را دربرابر تاريخ تضمين مي‌کنند. ايران ازاين قهرمانان کم ندارد و بايد که بدانها به‌ديده تکريم بنگرد و يادشان را ارج نهد. خراسان بزرگ هم ازاين بزرگمردان کم ندارد. قهرماناني که پهلوانانه سند هويت وشاخصه‌شناخت خراسان هستند. درهمين دفاع مقدس که بيست‌وچهارمين يادمان آغازش را گرامي مي‌داريم، بسياري ازاين اسوه‌ها وقهرمانان شکل گرفتند، عرضه شدند وبه آسمان پرکشيدند. اما قرار نيست زمين ازنام‌ويادشان خالي بماند، آنها رفتند تا راه رفتن را به ما نشان دهند وچشم‌هاي ما بايد به دنبال آنها باشد اما... ما «کاوه» را داريم، سردار رشيدي که بخشي ازهويت اين سرزمين است وحتي يکي ازقله‌هاي رفيع آن. ما «رفيعي» را داريم که رفعت وبلنديمان مي‌آموزد. «چراغچي» را که چراغ راه است. «بروسني» را داريم که روشنايي صادق يک نگاه ساده وصميمي است. «بابانظر» را داريم که دلش نظرگاه ملائک بود «رحيمي» نماد «رحمت ديني» بود و«عليمرداني»، ترجمان «مردي»،«رضوي»، يادآور روضه‌رضوان بود وشريفي وابراهيمي وميرزايي حسيني محراب و...هرکدام سند سربلندي بودند و باز از «کاوه» مي‌گويم که قهرماني را با پهلواني تمام کرد. اما آيا ما به ياد آنها هستيم؟ نام آنها برسر کدام خيابان وميدان يادآور خاطره‌هاشان است. بله، خيابان‌هاي فرعي را به نام آنها داريم اما آيا لااقل به اندازه‌هاي استانهاي ديگر نبايد به قهرمانان‌مان بها بدهيم؟ چقدر براي شناساندن کاوه تلاش کرديم؟ الان درمشهد بايد نيمه‌اي ازيک خيابان به اسم او باشد؟ آقاي شوراي شهر، آقاي شهردار، آقاي کنگره سرداران، خيابان کاوه کجاست؟ خيابان چراغچي کجاست؟ ما را روشن کنيد،
يک بسيجي که شاگرد کاوه بود وعاشق او، مي‌گفت، يکي از خيابانهاي مهم مشهد که کمربندي مي‌باشد به نام شهيد والامقام‌«همت» است، حرفي نيست.
«همت» عزيز همه ماست، سند افتخار ايران است اما کاوه مگر نيست؟ چراغچي مگر نيست؟ پس چرا مشهد و خراسان بوي قهرمانانش را نمي‌دهد؟ چرا ما قدر نمي‌دانيم -آنگونه که بايد- فرزندان دلاور خود را، البته قبول دارم وداريم که با نام‌گذاري يک خيابان نمي‌شود ازکاوه‌ها تجليل کرد. پيشتر هم نوشتم، -سالهاي قبل- که «کاوه» تجليل نمي‌خواهد، جلا مي‌خواهد اما وقتي جلا نمي‌دهيم نبايد جلوه‌اي از نام او را هم -درخورشانش- زنده بداريم؟ حرف وحديث ناگفته با متوليان حفظ ارزشها فراوان است وانشاءا... با راه‌اندازي ويژه‌نامه «خراسان رضوي» فرصت فراواني براي گفتن وبازهم گفتن خواهيم داشت. فعلا جهت يادآوري عرض ميکنم به تابلوي خيابانها يک نگاه تازه بيندازيد. اينجا شهر کاوه است، آيا؟