بهترین روزی
ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٢ آبان ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:
سیاه و سفید(۲۹۷)

زندگی، آن قدر طولانی نیست که «خوب بودن» را برای فردا بگذاریم چه شاید فردایی برای ما وجود نداشته باشد. این نکته را جایی خواندم اما حالا همه جا از خود می پرسم آیا ما حق داریم فرصت خوب شدن را، خوب رفتار کردن را خوب گفتن را، خوب شنیدن را و ... به فردا وا بگذاریم؟ پاسخ من به این پرسش یک «نه» بزرگ است؛ نه! ما باید همین لحظه ای که هستیم خوبی را باور و در رفتار خود بارور کنیم، اگر چنین شد، همه خوبی ها روزی آدم می شود. آخر «روزی» که فقط چند لقمه نان نیست بلکه رفیق خوب، فرزند خوب، همسر خوب، همکار خوب، کار خوب، همسایه خوب، فرصت خوب و ... همه «روزی» است و این روزی خوب فقط روزی «خوب روزگاران» می شود. روزی آنانی که بدی از خیالشان هم نمی گذرد. روزی کسانی که به هر انسان که نگاه کنند او را از چند جهت عزیز و قابل احترام می دانند و متقابلا این خوب در نظرنشینی و حرمت دیدن هم روزی خودشان می شود که در این دنیا به سنت تبدیل شده است که «با هر دست که بدهی با همان دست می گیری» و چون خوبی کنی خوبی خواهی دید. تو که خوب باشی برای همسایه ات او هم به مهربانی سایه اش را با سایه ات گره خواهد زد و در کنارت چنان قد خواهد کشید که دیگران هرگز تنهایت نبینند و نخوانند. تو که نگاهت در نگاه همکار همراه با همراهی و همیاری باشد، دست های دیگران هم به مهربانی برای یاری ات پیش خواهد آمد تا تحمل دشوارترین کارها را هم برایت آسان کند. همه لحظه هایت را پر از شادی خواهد کرد و از دشواری و استرس و اضطراب تماشای بدی ها مصون خواهی بود و این بهترین روزی است که برای یک انسان تقدیر می شود وقتی کلامش از صداقت و نگاهش از سعادت سرشار شود...

خراسان - مورخ چهارشنبه 1389/08/12 شماره انتشار 17690 /صفحه۸/خانواده و سلامت