بی بی رقیه (س) و شکوه خرابه شام
ساعت ۱٠:٢٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٠ دی ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:
به بهانه سالروز شهادت

 پنجه ای که در کربلا بر گونه آفتاب کشید، یزید، پاسخش را با سیلی از سرداری سه ساله در شام خورد تا گونه اش برای همیشه بسوزد. اویی که می خواست با سوزاندن خیمه ها برای همیشه نام حسین را نام  آزادی و آزادگی را، نام خدا را از اذهان بتاراند، اما نمی توانست تصور کند. نوری که فکر می کرد در کربلا خاموش کرده است در کاخ خودش چنان شعله کشد که همه سیاهی ها را بسوزاند، ظلمت ها را بتاراند و همه جا را چنان روشن کند که او هیچ کجا نتواند خود را پنهان کند. آری حضرت رقیه سلام ا... علیها، از دامن امام حسین علیه السلام، برخاست تا وقتی حضرتش در قتلگاه فراتر از اسماعیل می رود، او در رکاب امام سجاد و در کنار حضرت زینب و حضرت ام کلثوم روی دیگر «سکه تکلیف» را نشان دهد. این درست که شاید او در راه، در کوفه، و حتی در شام زبان افشاگرانه نداشت. این قبول که کسی از سخنان آتشین او ننوشته است اما او با نگاه های غریبانه، با گونه سیلی خورده، با گریه هایش به افشاگری علیه باطل و بیان شفاف حق بر نیزه شده پرداخت و به راستی هیچ فکر کرده ایم گفتن از یتیمی حتی به بلیغ ترین بیان کجا و گریه یتیم کجا؟

سخن راندن از حق و مظلومیت اهل حق کجا و چشمانی که بین المللی ترین زبان است برای بیان مظلومیت و گونه سیلی خورده و جامه پاره شده کجا؟

آری حضرت رقیه(س) با جانش به جنگ جهان یزید رفت. با قامت کوچکش کار بزرگی کرد و سند آدمیت یزید و همه یزیدیان را باطل کرد و با نثار جان خود در کنار تشتی که سر پدر را در آن برایش آورده بودند هم تشت رسوایی آل امیه و همه باطل کرداران را به زمین انداخت تا همگان تا فراسوی تاریخ صدایش را بشنوند و هم به «خرابه شام» چنان شکوه و عظمتی بخشید که «کاخ یزید» در برابرش حقیر شد و هنوز نیز این گونه است و روایت ها و حکایت ها از بزرگی و بزرگواری بی بی سه ساله خوانده می شود که جسم ها را و جان ها را شفا می دهد و آدمیان را به زیارت خویش کرامت می بخشد. کم نیستند کسانی که حاجت های خود را پس از استجابه این «کوچک بزرگ» به دست آورده اند و فراوانند جماعتی که دل خویش را دیری است حرم یاد او کرده اند که یادش، یاد حسین(ع) است و یاد حسین علیه السلام یاد خدا و یاد خدا نیز آ رامش دهنده قلب هاست در روزگاری که بی قراری به اصل تبدیل و قرار و آرامش، فراتر از کیمیا شده است که خود فرموده است «الابذکرالله تطمئن القلوب» و سخن گفتن و نوشتن از امام حسین(ع) از عباس، از اکبر، از امام سجاد و حضرت زینب، از رقیه و فاطمه و علی اصغر، از کربلا و عاشورا هم ذکر خداست و آرامش آفرین....

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1389/10/20 شماره انتشار 17744 /صفحه٧/فرهنگی هنری