آب حیات
ساعت ٩:٤٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳ بهمن ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:

درد جامعه، درد من، درد تو، درد همه ما که در کنار هم جمع می شویم و جامعه را تشکیل می دهیم قبل و بیش از هر چیز، بی اخلاقی و لااقل بداخلاقی است. گویی در اخلاق هم دچار خشکسالی شده ایم که ابری به مهر، صداقت و جوانمردی بر مزرعه جانمان نمی بارد. گویی چشمه این «آب حیات انسانی» و «زمزم معنوی» دیگر نمی جوشد تا لبی را تر کند و از این خشکی رفتاری نجاتمان دهد، روزگار ما هم شده است این که می بینیم. برخی ها غیبت را به تهمت گره می زنند و با توهم مصلحت هر مفسده ای را مرتکب می شوند. برخی ها، برای قلم و تریبون، وظیفه جنگ افزار قائلند و تازه هزاران ادعا در ضمیر و زبان دارند و همه را «بد» می دانند و خود را «معیار صلاح و خوبی» ... و این سخت روزگاری است و دشوار و مردافکن بیماری. این بیماری را و این بیماران را باید به محضر حکیمی برد که اشارت هایش هدایت آفرین و درمانگر است و شاید یکی از دلایل این که رهبر فرزانه انقلاب در جلسه درس خارج فقه خویش چندی است به مباحث اخلاقی می  پردازند این باشد که دشواری ها از بی اخلاقی پدید می آید و اگر اخلاق همه گیر شود صلاح و خوبی پیدا خواهد شد. اگر یادمان نرفته باشد. اگر خاطر مدعیان پیروی از ولایت مانده باشد. ایشان، همگان را از افتادن به ورطه غیبت و تهمت حتی با توهم مصلحت کیشانه پرهیز دادند و خصوصا به تقوا در رسانه «امر به معروف» کردند تا مراقب آن چه می نویسیم، آن چه نشان می دهیم، آن چه می گوییم، در حوزه رسانه مکتوب، دیداری و شنیداری و فضای مجازی باشیم، که انبان خویش از آتش جهنم پر نکنیم.

اما آیا ما شنیدیم و خواندیم و به عمل بستیم این نسخه شفابخش را؟ متاسفم، با شرمندگی مضاعف، پاسخ خیر است، مخصوصا در رفتار برخی ها که خود را فعال مایشاء، می دانند و به خود حق می دهند هر چیز را درباره هرکس بگویند و برای آن ها نه «حق جواب» که «فرصت توضیح» هم قائل نباشند «ذره بین» می شوند در زندگی مردم اما خود را و رفتار خود را نمی بینند. حال آن که این رفتار نه سازنده است و نه مومنانه و نه جوانمردانه بلکه نظم جامعه را در هم می ریزد و همه را به سمت تنهایی پیش می برد و روشن است از فرد تنها اگر عددشان به میلیارد هم برسد، کاری ساخته نیست بلکه از هم افزایی توان افراد است که قدرت ها شکل می گیرند و دست خداوند هم به اجتماع مومنانه آنان قدرت مضاعف می دهد، رسیدن به چنین مرحله ای هم نیازمند داشتن چشم خطاپوش است نه نگاه خیره و ذره بینی. حضرت آیت ا... خامنه ای، در کلاس درس خارج فقه خود، به تاریخ بیست و هفتم دی ماه ۸۹ ظریف نگرانه و هنرمندانه بی آن که بیماران به خود زحمت رفتن به محضر طبیبانه ایشان بدهند نسخه شفابخش می نویسند که برای همگان بسیار مفید است و برای کسانی که نگاه حزبی و جناحی دارند مفیدتر، این کلام آن قدر روشنی آفرین است که کاستن کلمه ای از آن چون خاموش کردن چراغی در راه خواهد بود. پس با هم بخوانیم:« فی الکافی، عن الصادق (علیه السلام)، قال: «ان الله تعالی لیحفظ من یحفظ صدیقه»؛ حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند: خدای متعال حفظ می کند آن کسی را که رفیق خود را حفظ کند. البته مراد، حفظ جسمانی نیست فقط- حالا آن هم یکی از مصادیقش ممکن است باشد- یعنی آبروی او را حفظ کند، شخصیت او را حفظ کند، جهات او را حفظ کند، و مراعات کند. خدا یک چنین کسی را حفظ می کند. این پیوندهای برادری و رفاقت و انس و اخوت، در اسلام این قدر اهمیت دارد. شما ملاحظه رفیقتان را می کنید، او را حفظ می کنید، خدای متعال در پاداش این عمل، شما را حفظ می کند. البته حفظ کردن رفیق معنایش این نیست که انسان از گناه او، از خطای او دفاع کند؛ کما این که در این کارهای حزبی و جناحی و خطی و این چیزها معمول است که اگر خطایی هم از کسی سر بزند، چون با آن ها هم جبهه است، هم خط است، هم حزب است، هم گروه است، باید بایستند. پایش دفاع کنند؛ نه، این مراد نیست، این حفظ او نیست؛ این در واقع مخذول کردن او، بدبخت کردن اوست و خود؛ بلکه مراد، حفظ آبروی مومنی است که برادری ایمانی با انسان دارد. جامع، برادری ایمانی است. این یک روایت.

یک روایت دیگر هم باز از کافی است، از امام صادق (علیه الصلاة و السلام)؛ می فرماید که: «لا تفتش الناس فتبقی بلاصدیق»؛ در کارهای مردم ریز نشو، تفتیش نکن، جزئیات را دنبال نکن، دنبال پیدا کردن عیوب ریز و درشت افراد نباش، اگر این جور باشد، بدون رفیق خواهی ماند، یعنی هر کسی بالاخره یک عیبی دارد دیگر، اگر بخواهی همین طور ریز بشوی، تفتیش کنی، دنبال کنی، کسی برایت باقی نمی ماند.»

این کلام و فقط همین جملات اگر نصب العین ما باشد، بسیاری از مشکلات رفع خواهد شد فقط خدا کند با چشم بسته و گوش بسته از کنار آن عبور نکنیم بلکه با چشم باز بخوانیم، با گوش باز بشنویم و با عقل مومنانه آن را در همه حوزه ها و ساحت ها، خصوصا عرصه سیاست و جامعه به کار بندیم تا نتیجه روشن آن را ببینیم و شیرینی های آن را بچشیم و همه رفیق و یار هم باشیم و هیچ کس هرگز تنها نماند...

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/11/03 شماره انتشار 17755 /صفحه۲