این عالمان شهیدپرور
ساعت ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ اسفند ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:

 

آفتاب معرفت هر روز در جان های تابناک پرفروغ  تر می شود هر چند هر روز یک خورشید تمام، چشم ها را در غروب خویش به گریه وادارد. غروب هر خورشید یک موقف است، نه، یک آغاز دوباره است برای کسانی که می خواهند به روشنی برسند، اصلا تکرار این لیل و نهار که از پس هم می آیند این درس را به یاد می آورند که باید هر روز بهتر از دیروز، هر روز روشن تر از دیروز باشیم و الا آنان که دو روزشان یکی است مغبون اند و آنان که امروزشان بدتر از دیروز ملعون. لیل ونهار می آیند و می روند، تا ما بیاییم و نرویم بلکه به جلو گام برداریم. به باور من، طلوع و رحلت عالمان بزرگ و اولیای خداوند نیز قصه همین لیل و نهار است. در پرتو انوار هر کدام باید جان شست. باید زلال شد باید در همنفسی با آنان لااقل مثل سنگ به همسایگی خورشید رسید. مگر نه این که سنگ ها، وقتی صاف و صیقلی می شوند و بازتاب دهنده انوار خورشید، میانشان با خورشید فرقی نمی ماند؟ آن گونه که جناب مولانا در ماجرای پرسش و پاسخ معشوق از عاشق و پاسخ شنیدن فنای عاشق و بقا یافتن او می فرماید: بله، عالمان خورشید هستند با رسالت به پیش بردن آدم ها، تا منزل دیگر. جاودان اثر آیت ا... میرزا جواد آقاتهرانی، یک خورشید است برای گذر دادن ما از یک وادی به وادی روشن تر، آیت ا...عبادی هم با همین ماموریت ردای امامت نمازهامان را بردوش افکند. چنان که عالم وارسته سیدی علوی و مدیر شانه چی و آشتیانی بزرگ با این ماموریت از حوزه به دانشگاه آمدند تا جان های تابناک نسل نو را از نور نو پر کنند. آمدند تا ما که پا به راه شده ایم، راه را گم نکنیم. آمدند تا از ما، شهید بسازند و مگر آیت ا... عبادی «شهیدساز» نبود؟ مگر سیدی علوی، آن فرهیخته روشن ضمیر، «شهیدساز» نبود. بودند و خوب هم بودند. کلام آنان در جان ها شهود جاری می کرد، کام ها را پر از شهد می کرد و مگر می شد از کلاس معرفت اینان برخاست و شهید نشد؟ میرزا جوادآقا خود یک شهید بود و شهیدپرور، عبادی تنها ۲رعنا قامت را رخت شهادت نپوشید، سیدی علوی هم دست هایش تنها ثواب پوشیدن رزم جامه بر قامت یک شهید را ندارد. آنان صدها شهید پرورش دادند، از کلاس درس آنان شهدای فراوانی قامت کشیدند و تا کلامشان جاری است، تا بذرهای کلمه شان ثمر می دهد. باز هم شهید خواهند آفرید.من به کوچه های شهر که نگاه و به نام پرافتخار شهیدان بر تابلوی کوچه ها که چشم روشن می کنم به شهدا که می اندیشم، پشت هر کدام، زلال جریان یافته از مداد و کلام علما را می بینم که زمین دل  ما را به زمان جهاد می برد لذا امروز گفتن از هر شهید را تجلیل از شهادت و از عالمان می دانم که با کلام خود نسل مرا، به شهادت مبعوث کردند و با اشارت چشمان و دست های خویش، بهشت پیش رو را به ما نشان دادند...

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1389/12/08 شماره انتشار 17782/صفحه٧/فرهنگی هنری