کاشت خوبی، برداشت نیکی
ساعت ۱۱:٤٧ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٠ فروردین ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:

 

آنچه در اول فصل می کاری، ذخیره ای می شود برای تمشیت همه سال چنان که کشاورز یک روز می کارد و آنچه می روید را پس از فصل «داشت» برداشت می کند و یک سال را با آن سر می کند. گندم کاشته باشد، عطر گندم از تنور خانه اش شامه ها را خواهد نواخت. نانی که پخته می شود، زندگی افزا خواهد بود. جو اگر کاشته باشد قصه چیز دیگری خواهد بود اما اگر علف های هرز مزرعه اش را پر کرده باشند، اگر خشک نشوند و نصیب باد، سر از طویله در خواهند آورد و خوراک دام ها خواهند شد. حالا قصه ما و روزهای اول سال هم روایت کشاورز و مزرعه است و آن چه به رفتار و گفتار بکاریم، به کردار درو خواهیم کرد. اگر بذری که به نگاه، به کلام، به کنایه، به اشاره می کاریم از جنس مهربانی باشد، مهرگستر خواهد شد و ما به فصل بهره برداری،محصول نابی برای برداشت خواهیم کرد زندگی شیرین خواهد شد و شیرینی، زندگی را زیباتر خواهد کرد. آن گونه که شب ها را شیرین کام به صبح رسانیم و صبح ها را به شب و تقویم زندگی مان پر از خاطرات خوش خواهد بود که خطرات را از لحظه هامان از جانمان از جهانمان دور خواهد کرد. دل خوش که به زندگی و جامعه و آحاد آن نگاه کنیم، مهربانانه که با دیگران چشم در چشم شویم، جز مهربانی و زیبایی و مایه دلخوشی نخواهیم دید، چه گفته اند زیبایی قبل از آن که در زمین باشد در نگاه آدم هاست. آدم های زیبا بین، زیبایی می بینند و از تماشای آن لذت می برند و از لذت جان خویش سرشار می کنند. اما خدا نکند، کسی به بیماری «بدبینی» دچار شود آن وقت، بد خواهد دید. از تماشای بدی هم جز بد حالی عاید آدمی نمی شود. پس از بدحالی و ناخوشی سرشار خواهد شد و این سرشاری نامبارک هم همه زندگی فرد را از لحظات مبارک تهی خواهد کرد. کسی که بدبین باشد. بدگو و بددل هم خواهد شد، چنین که شود، نه کسی را خوب خواهد دید و نه اجازه خواهد داد دیگران او را خوب ببینند نتیجه اش هم قهر او خواهد بود با همه و قهر همه با او پس هشدار که نگاه به خوب دیدن عادت دهیم تا به خوب فهمیدن و خوب گفتن هم برسیم و سه گانه فرهنگ ایرانی، پندار خوب، گفتار خوب و رفتار خوب را به عمل درآوریم تا دروازه خوبی ها به رویمان باز شود. همین اول سالی خوب بکاریم تا همه سال و حتی سال های آینده را هم از ذخیره این خوبی استفاده کنیم. این یک واقعیت است که هرکس به دیگران خوبی می کند در حقیقت اول در حق خویش نیکی کرده است و اولین برخوردار این خوبی، خود اوست و آن که بدی می کند نیز اولین ضررکننده ماجراست. پس بیاییم عهد ببندیم همین اول سالی، خوب دیدن، خوب گفتن و خوب رفتار کردن را حتی در برابر کسانی که با ما خوبی نمی کنند، سرلوحه زندگی خویش قرار دهیم باشد که در سال ۹۰ نمره ۱۰۰بگیریم و اول سال آن قدر خوبی بکاریم که تمام سال فصل برداشت خوبی ها شود.

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/01/20 شماره انتشار 17805 /صفحه۶/جامعه