صیادشیرازی از یک نام تا یک نماد
ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ فروردین ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:

 

صیادشیرازی، شاید روزی یک نام بود اما امروز یک نماد است.یک نماد برای یک مکتب، یک شناسه برای یک مدرسه، یک شناسنامه برای یک تفکر، یک پرچم برای کشور، یک شاخص برای تربیت. حالا می شود اسم سپهبد شهیدصیادشیرازی را نوشت و همه این مفاهیم را برداشت کرد. می  شود این مفاهیم را نوشت و نتیجه اش را در قامت مانای شهید تماشا کرد.

این که از مانایی صیادشیرازی و از «نامیرایی» امیر دلاور ارتش اسلام می گویم، الهام گرفته از آیه قرآن است که شهید را زنده و جاوید و روزی خور سفره عاشقانه حضرت حق می داند و از آن جایی که اسوه زندگی باید زنده باشد، معتقدم، این نماد و نشانه را بیش از گذشته، حتی هزار بار بیش از دوران دفاع مقدس باید در زندگی ها به رفتار در آورد تا جایی که هر شهروند متخلق به اخلاق آن بزرگوار شود.

اگر چنین شد آن وقت هم ما به جایگاه بایسته خود خواهیم رسید و هم ایران به جایگاه شایسته خود دست خواهد یافت. قرار گرفتن در جایگاه اول منطقه، با حرف و شعار، با مردمانی سست و شعارزده میسر نمی شود. کار بزرگ، مردان بزرگ می خواهد، مردانی در قامت «صیادشیرازی» که اگر خصم، دندان تیز کرد برای وطن، دندان هایش را در هم بشکنند. اگر منافقانی بدتر از دشمن، به وطن تاختند، وجب به وجب خاک را «مرصاد» و کمینگاه آنان کنند. مردانی که در برابر شهروندان عادی، مهربان تر از برادر به کارگشایی آنان بپردازند. امروز، نیازمند صیادشیرازی هایی هستیم، که اگر معلم هستند، تعلیم را با تربیت همراه کنند تا شاهد ارتقای سطح تحصیلی و سطح تربیتی نسل آینده باشیم.

اگر مهندس هستند سازه هاشان، ایمن ترین، کم هزینه ترین و ... بهترین باشد. اگر جامه مرزبانی دارند، اقتدار میهن را چنان بلندآوازه کنند که «ترهبون به عدو ا...» شکل بگیرد. اگر پزشک هستند، سلامت مردم را چون جان خویش عزیز دارند و حتی از سلامت خود برای سالم شدن بیماران ایثار کنند. اگر کارگر هم هستند، کار خود را به بهترین شکل انجام دهند. اگر آنان را قلمی در دست است حرمت قلم بدارند و جز حق ننویسند و اگر تریبون دارند جز حق نگویند.

«صیادشیرازی» نمادی بود از مکتبی که مردمانش را در نهایت خوبی و در نهایت زیبایی رفتاری می خواهد، پس بهترین تجلیل از صیادشیرازی نیز متجلی کردن خوبی ها در خلق و رفتار خویش است. در خوب سربازی کردن، خوب معلمی کردن، خوب خبرنگاری کردن و ... می توان او را نشان داد و زاهدانه زیستن و عاشقانه با مردم بودن است که می شود صیادشیرازی را بزرگ داشت و از او تجلیل کرد وگرنه برگزاری جلسه و سخنرانی و مراسم اگرچه خوب است، اما حق آن خوب را ادا نمی کند. حق انسان های خوب، با توسعه و تعمیق خوبی ها ادا می شود. بهترین احترام به آنان نیز چون آنان زندگی کردن است. پس اگر می خواهیم از صیادشیرازی و همه شهدا تجلیل کنیم، خلق و خوی آنان را در زندگی خود متجلی کنیم و اگر سر حرمت گزاری به آن خوب ها را داریم، حرمت ها را خوب حفظ کنیم و خود را بر اساس آموزه های مکتبی پرورش دهیم که او و دیگر شهدا نمادش بودند و هستند و خواهند بود. در مدرسه ای درس بخوانیم که آنان شناسه آن هستند، به احترام نسیمی برخیزیم که به پرچم افتخار آنان می وزد ...

آری صیادشیرازی، از یک نام گذشت تا نماد یک مکتب شود. مکتبی که صلاح و سعادت انسان ها را هدف خویش قرار داده است. پس هر کس می خواهد به این شهید بزرگوار ادای دین کند، خود را در مسیر این هدف قرار دهد.

خراسان - مورخ یکشنبه 1390/01/21 شماره انتشار 17806 /صفحه۹/اجتماعی