برای همه دعا کنیم!
ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۱ خرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:

 پیامک های زیبا و پرمعنا، پنج شنبه شب روی گوشی های همراه نقش می بست که بهانه اش «لیلةالرغائب» بود، شب آرزوها و پیامک دهنده می خواست، در ناب ترین لحظه ها، در بهترین آرزوهای پیامک گیرنده، نقش داشته باشد و در دعاها، فراموش نشود و... این ماجرا از یک رو خوب بود و آن توجه به آداب و سنن دینی و احیای روش های نیکی که می تواند، نیکی ها را در جامعه ترویج کند، شب آرزوها می تواند، به پالایش آرزوها و اعتلای دعاها بینجامد، منتها اگر نگاهمان از خود فراتر برود و یادمان بماند وقتی خداوند در خلقت، چنان مقدر فرموده است که چشم هایمان، نه خود ما که دیگران را ببیند، ما نیز در سیره و روش زندگی اجتماعی و به ویژه در دعاها دیگران را ببینیم چنان که بی بی فاطمه(س) اول برای دیگران دعا می فرمود و هنگامی که با پرسش امام حسن(ع) مواجه شد فرمود: «الجار، ثم الدار» دیگر آموزه های دینی هم ما را به دعاکردن برای هم و برای همه تعلیم فرموده است اما انگار ما یادمان رفته است این درس ها و سرمشق و مشق ها چون بسیاری از پیامک های دریافتی، التماس دعا بود برای خویش. حال آن که لااقل در دعاکردن باید به بزرگی خداوندی نگاه کرد که از او التماس دعا می کنیم پس می شد و می شود برای همه دعا کرد. اصلا به ما آموخته اند اللهم اشفع کل مریض... اللهم فک کل اسیر... اللهم اغن کل فقیر... و این یعنی، تنها برای مریض خود دعا نکن، تو شفای همه مریضان را به دعا از خدا بخواه، شفای مریض تو هم حاصل خواهد شد. تو رهایی همه گرفتاران و اسیران را طلب کن، اسیر تو هم باز خواهد آمد، تو غنی شدن همه فقرا را بخواه، فقر از خانه و کاشانه تو هم خواهد رفت و... پس یادمان باشد در همه امور «همه نگر» باشیم و به ویژه در دعا... بگذریم، این را از باب یادآوری به خود و برخی دوستان عرض کردم والا در شب لیلةالرغائب، بسیاری هم بودند که زیباترین آرزوها را به دعا خواسته بودند که اجابت آن مستجاب شدن همه دعاهاست. آنان ظهور دولت یار را طلب کرده بودند که وقتی بیاید، گل ها همه باز می شوند و دیگری، از شب آرزوها گفته بود که با شب زیارتی امام حسین(ع) همزمان است و این یعنی، حسین(ع) نهایت آرزوی اهل عشق است. آری حسینی زندگی کردن و حسینی مردن و به حسین(ع) رسیدن انتهای عشق است... البته آرزوهای اجتماعی هم در پیامک ها و پیام ها جالب بود. یکی می گفت دعا کنید، سنگ گرانی از ترازوها به دور افتد و دیگری می خواست آرزو کند و دعا کند، نقاشی شاهنامه را زیباتر از پیش در میدان فردوسی مشهد ببیند و شاهد اعتلای فرهنگ اخلاقی باشد. نفر بعدی می خواست، مسئولان بر مدار حقیقت به وحدت برسند تا مشکلات جامعه را از میان بردارند و باز کسانی بودند که سفره دعا را نه به اندازه بزرگی خداوند که به وسعت دل خود پهن می کردند، حال آن که باز باید گفتشان، سفره دعا، تنها سفره ای است که به اندازه داشته ها و نداشته ها و بالاتر به اندازه کرامت خدا باید پهن کرد....

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/03/21 شماره انتشار 17856