خانه تکانی دل در آستانه میهمانی خدا
ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:
 
 
 
یک سنت دیرینه، در آستانه نوروز، مردمان را به تکاپو وا می دارد تا به خانه تکانی بپردازند. غبار از در و دیوار برگیرند. فرش ها را بشویند و همه چیز را در آستانه نو شدن زمان، جلا بخشند. سنت خوبی هم هست این کار، هم ترجمه النظافة من الایمان می شود و هم نشانگر روح و روحیه زیباخواهی و پاکی طلبی ایرانی است. مردم با خانه پاکیزه، به انتظار میهمانان نوروزی می نشینند. این سنت اما، در سال های اخیر، به شکل دیگری هم باز تولید شده است و آن خانه تکانی است در خانه خدا، برای استقبال از «ماه خدا»، نامش را هم گذاشته اند، دهه غبارروبی از مساجد و مردمان با دستانی پر وضو و جانی تابناک می آیند تا مسجد را برای میهمانی خدا فراهم کنند تا در حلول هلال  ابرو کمانی رمضان که با برکت و رحمت و مغفرت می آید، استقبالی نیکو داشته باشند. این کار خوبی است، اما می شود و باید این کار خوب را با خوبی بزرگ تر گره زد تا باعث تعالی اخلاق و انسانیت شود. باید دل ها را، این خانه های خدا را، آب و جارو زد. باید شیطان های زشتی و کینه و کدورت و قهر و ناراستی را بیرون ریخت. همان گونه که زباله ها را بیرون می ریزند. باید همگان را بانگ زد اگر نه هر روز، به فصل محاسبه نفس، لااقل هر سال در آستانه نوروز معرفت و بهار جان، زباله های انباشت شده حسد و غرور و خودخواهی و هر آن چه غیرخدایی است را بیرون بریزیم. اگر قبل از نوروز خانه تکانی و در نوروز، جامه ها نو می شود به این اشارت دارد که جان و جهان و دیده و دل باید نو شود والا نو کردن جامه تنها، چاره کار نیست. حالا هم، تنها غبارروبی مساجد، کار را به پایان نمی برد، بلکه خود آغاز برای تامل و اشارت است برای تدبر، تا از دیده و دل غبار برگیریم تا به جور دیگر دیدن و زیبا دیدن، عادت کنیم و یادمان باشد و بماند که عبادت نباید برای ما عادت شود که این عبادت را از فلسفه خویش که به بندگی و کمال رساندن انسان است دور می کند بلکه باید عادت ما عبادت و بندگی شود به گونه ای که در طول و عرض زندگی هر چه می کنیم از دایره عبادت و عبودیت بیرون نباشد. هر کار که از ما سر می زند، هر کلامی که از زبان ما جاری می شود زیبا و زلال باشد و معطر به عطر بندگی. حرف این است که باید جوری زندگی کنیم که همیشه خوب باشیم و ناپسندی ها برای ما «خرق عادت» شود، نه این که -خدای نکرده- چنان به بد زندگی کردن عادت کنیم که کار خوب را خرق عادت بدانیم و ببینیم. این اصلا خوب نیست که وقتی کسی مثلا مالی را پیدا می کند و به صاحبش برمی گرداند در چشم مردم عجیب افتد و رسانه ها خبر را با شگفتی نقل کنند. بلکه باید ماجرا برعکس باشد، یعنی آن قدر همه پاک دیده، پاک دل و پاک دست باشند که اگر خدای نکرده کسی اموال یافته شده را به صاحبش نرساند، خرق عادت شکل گرفته باشد و عنصر تعجب از آن ارزش خبری بسازد. بگذریم. ماه رمضان مبارک است سرشار از رحمت است و مبشر مغفرت. پس فرصت را غنیمت شماریم و با جان غبارزدایی شده به استقبالش برویم.
 
خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/05/06 شماره انتشار 17894 /صفحه۹/اجتماعی