بد اخلاق، جهنمی است
ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٠ مهر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:
 

می گویند، بهشت و جهنم در همین دنیاست این را البته از این منظر می شود پذیرفت که می شود خوی و اخلاق بهشتی و جهنمی را در همین دنیا دید و جهت حرکت افراد و سویه رفتاری شان را رصد کرد و گفت هر کدام به جهنم می رسند یا بهشت. بگذریم از این که می شود بهشت و جهنم را در جان آدم ها هم دید. می شود با آرامش بهشتیان به آرامش رسید یا هرم گرمای رفتار جهنمی را هم حس کرد. دیده اید افرادی را که باوقار و آرامش، با شکوه و لبخند، حس انسان های بهشتی را به آدم منتقل می کنند و دوست داریم با آن ها همنشین و همکلام شویم و در وجودشان خرمن فیض می بینیم که شوق خوشه چینی از آن ما را به دنبالشان می کشاند، از سوی دیگر برخی افراد هستند تند و تیز، زبانشان گزنده است و نگاهشان سوزاننده و همه همت آدمی آن است که با آنان مواجه نشود، خب، همین به نوعی تماشای بهشت و جهنم در همین دنیاست و یک خب دیگر؛ باید به دنبال بهشتی رفتاران دوید و از جهنمی کرداران گریخت. این هر دو خویی مومنانه است، هم آن دویدن و هم این گریختن لذا در کلام معصوم و در مدرسه زندگی پیامبران و ائمه همواره تشویق شده ایم تا با «بهترین» ها بنشینیم و همکلام شویم و از «بدترین ها» بگریزیم و رودرروی هم نشویم.

در کلام روشن شمس الشموس(ع) نیز می خوانیم: از بداخلاقی بپرهیزید زیرا بداخلاق بی تردید در جهنم است (عیون  اخبارالرضا/ ج۱/ص۲۴) اصلا بهشت جای خوبی است، جای نیکی و زیبایی است و به قاعده، «هیچ بدی» در آن جای نمی گیرد، نه بدی و نه آن که به بدی جان می آلاید. جای بدی و بدکرداری و بدکردار جهنم است. جهنم است که سرای زشتی ها و پلشتی ها و زشت سیرت ها و پلشت کردارهاست و دقیقا وقتی خط تمیز کشیده می شود و پله های ترازو، حکم می کند، آنان که دامن به بدی آلوده و دیده از بدی مالامال دارند به سوی جهنم می روند و آنان که دل و دیده از زیبایی سرشار دارند نیز به سمت بهشت می روند. لذاست که امام رضا(ع) برای افزون شدن شمار بهشتی ها و کاهش جهنمی ها، انذارمان می دهند که اخلاق به بدی نیالاییم و یادمان بماند که پیامبران آمده اند تا پیغام خداوند مبنی بر اخلاق خوب و ضرورت تعالی اخلاقی را به ما برسانند و حتی دست ما را بگیرند و از وادی بداخلاقی و بدرفتاری، به سوی سرزمین خوبی و خوب رفتاری برسانند حتی شاید بتوان گفت فلسفه هجرت نیز همین است، گریز از زشتی ها و رفتن به سوی خوبی ها. هجرت تنها از یک سرزمین نیست بلکه از رفتاری هم هست که در آن سرزمین رویه مردم است. لذا مسلمانان تنها از مکه هجرت نکردند، بلکه از منطق گناه آلود آن دیار، از شرک، از ظلم، از ستم نیز هجرت کردند و این درسی است فراروی ما، که از بدی ها بگریزیم. از رفتارهای بد، رو بگیریم و استقبال ما به مدینه نبوی و اخلاقی باشد و رفتار ما نیز مثل شهروندانی که در ساحت مدینة النبی همیشه روزگار باید شکل گیرند. پس ما نیز از «بداخلاقی» هجرت کنیم به سوی اخلاق و زیبایی...

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1390/07/20 شماره انتشار 17955 /صفحه۶/جامعه