جامعه نو

پرگو پر اشتباه هم هست
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۳٠ مهر ۱۳٩٠
 
 

 پرگویی، خود زمینه ای است برای تولید گفته های بی مایه، گفته هایی که می تواند به مشکل تبدیل شود. به زندگی افراد پرگو که می نگریم و صفحات کتاب روزگارشان را می خوانیم، به مزرعه ای برمی خوریم که پر است از گیاهان جورواجور. اگر در آن یک درخت گل روییده، ده ها خار آن را احاطه کرده است اگر گیاهی مثمر هست، در حصار علف های هرز قدرت نشو و نمای خود را از دست می دهد... حال آن که مزرعه فرد گزیده کار، اگر یک درخت گل داشته باشد، به دور از خارهاست و درخت های بی ثمر برای زیبایی مزرعه و باغ کافی است و تک بوته های گیاهان مثمر می تواند به دور از هرزه علف های قوت کش، جان بگیرد و به مزرعه رونق و به صاحب مزرعه ثمر دهد.

همین طور است، فردی که گزیده سخن می گوید، حرف هایش اگر چه کم است اما حکم مروارید را دارد و برای جوهرشناس روشن است، یک صدف با مروارید بهتر از هزار صدف بدون مروارید است و حتی دو صدف با دو مروارید بهتر از ده هزار صدف با یک مروارید است. پس باید مراقب بود به گاه سخن که اگر مرواریدی در کلام هست، لابه لای حرف های صدف گونه گم نشود.

پس بهتر آن خواهد بود که کمتر سخن بگوییم تا کمتر حرف ناصواب از زبان مان جاری شود تا کمتر اشتباه کنیم تا کمتر مجبور باشیم هزینه اشتباهاتمان را بپردازیم.

انسانی که معرفت دارد و بردباری خصلت اوست، معمولا بی حساب سخن نمی گوید بی کتاب، کاری نمی کند تا مردم را سرگردان کند.

این شیوه نیز مرضی پیشوایان ماست، چنان که مولا امام رضا علیه السلام می فرمایند «از نشانه های فهم دین بردباری، دانش و خاموشی است».

خب اگر ما همین کلام را نصب العین قرار دهیم و سبک زندگی را بر اساس آن در پیش گیریم، خیلی از مشکلات به وجود نخواهد آمد تا «بیچاره»مان کند و به دنبال راه چاره به هر دری بزنیم چه انسان بردبار، مثل دریایی بزرگ آن قدر از آرامش سرشار است که به سنگ کودکی شیطان، به توفان درنیاید آن قدر از نور دانش برای خویش چراغ ساخته است که در تاریکی کوچه های زندگی به چاه و چاله نیفتد و حتی برای راه دیگران هم چراغ می شود تا آنان نیز راه به سلامت برند.

آن که به فهم دین می رسد، مراقب گفتارش هم می شود تا مبادا زبانش او را به جهنم بکشاند.

پس خموشی پیشه می کند و جز به حق و به گاه، سخن نمی گوید چون همان طور که پرخوری، جسم آدمی را به هزار بلا و بیماری مبتلا می کند، پرگویی هم جان آدمی را جولانگاه بیماری های معرفت سوز می کند. بیماری که از آن به سلامت عبور کردن هزار بار سخت تر از درمان جسم است.

پس کم باید گفت و گزیده چون «در» تا درهای آرامش و سلامت به روی آدمی باز شود...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/07/30 شماره انتشار 17963 /صفحه اول