جامعه نو

هر که با حسین(ع) ماند رستگار شد
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٢ آذر ۱۳٩٠
 
 
 
در کربلا، هر که با حسین(ع) بود رستگار شد و همه آن خیلی که با حسین(ع) نبودند، مردود شدند. حتی همان ها که تا شب عاشورا با امام(ع) بودند اما آن شب، راه خود را از حجت خدا جدا کردند درست مثل کسانی که خود را از پرتو نور کنار کشیدند و به ظلمت افتادند. کربلا، تفسیر آیات قرآن بود و به روشنی می شود «آیت الکرسی» را در این عرصه بازخوانی کرد، آن جا که زهیر و حرو ... گروهی به شمار اندک اما به معنا بسیار، به طاغوت، کفر ورزیدند و خداوند را ولی خویش دانستند و در رکاب حجت بالغه الهی قد کشیدند، از ظلمت ابدی رهایی یافتند و به نور رسیدند و بسیاری به شمار اما به معنا حقیر هم به حق کفر ورزیدند ولایت طاغوت را پذیرفتند و از نور و رحمت خداوند بیرون شدند و به دامن ظلمت افتادند و به سوی جایگاه ابدی خویش که آتش است، پرشتاب رفتند. حال آن که آنان هم می توانستند به سوی نور بروند. چنان که زهیر رفت، حر رفت و کسانی دیگر اما آن ها بر باطل ماندند، در سپاه باطل بودند حتی اگر سنگی هم نزده باشند و هلهله ای هم نکشیده باشند چون بر هیمنه پوشالی سپاه یزید افزودند، در شمار قتله حجت خدا قرار گرفتند و به لعن ابدی گرفتار شدند...

البته این فقط قصه کربلا نیست بلکه در همیشه زمان و زمین هم قصه همین است به خصوص برای کسانی که به «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» مومن اند. از این منظر، کسانی می توانند «یخرجهم من الظلمات الی النور» را تجربه کنند که زندگی خود را براساس اسوه حسین علیه السلام تعریف کنند. حق را به جان بپذیرند و برای احقاق آن حتی به قیمت جان بکوشند. کربلا و عاشورا یک صحنه تماشا نیست که تراژیک ببینیم و بگرییم و همه چیز تمام شود. بلکه عرصه زندگی است و انسان در همه حیات خویش، مدام در مرحله آزمون حق و باطل است. تضاد و تزاحم و برخورد حق و باطل همیشگی است. حتی اگر ماجرا در قله نباشد و در قالب تقابل حسین(ع) با یزید، شکل نگیرد، در قاعده زندگی همیشه این تقابل هست پس مراقب باشیم هر جا باطلی، ناحقی، ظلمی وجود دارد، حسین ایمانمان، ما را به مقابله با آن می خواند و تکلیف نیز همین است. پس اگر واقعا به دنبال «یالیتنا کنا معکم» هستیم باید مثل امام(ع) و یارانش رفتار کنیم که فوز عظیم در همراهی با اباعبدا... در همیشه تاریخ است. اگر امام(ع) در آخرین لحظه های حیات نورانی خود «هل من ناصر ینصرنی» را در گوش زمان و زمین اذان کردند برای آن بود که انسان های پس از این، در لبیک بر ندای حق خواهی مولا، خود را برای نماز اقامه حق در همه شعوب و شئون آماده کنند، پس ما هم خود را برای نماز آماده کنیم...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/09/12 شماره انتشار 17997 /صفحه۷/فرهنگی و هنری