گفته‌ها را مراقبت افزون‌تر باید
ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۳٠ آذر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:
 
 

اگر حسین (ع) اسوه عملی زندگی ما شود، همه چیز زیبا خواهد شد و عرصه حیات ما، از زشتی ها سترون و پر از زایش زیبایی ها خواهد شد. در مدرسه تربیتی حسینی زبان جز به زیبایی نباید در کام بچرخد و جز کلمات زیبا نباید تولید کند. این زیبایی هم خوبی افزا و بدی کش است. نتیجه هم این که وقتی کلام به خوبی بیان می شود، اثر خوب هم می گذارد و از انباشت خوبی ها، دل ها مهربان می شود و دیده ها نیز هم. امام (ع) در کلام معیار خویش، «خود» ما را «ترازوی» سنجش سخن قرار می دهند تا خوب دریابیم چه باید گفت و از چه باید زبان در کام کشید. امام حسین(ع) می فرمایند:«سخنی- که ناراحت کننده باشد- پشت سر دوست و برادر خود مگو، مگر آن که دوست داشته باشی که همان سخن پشت سر خودت گفته شود» (نهج الشهاده، ص۴۷) با این معیار دیگر نمی شود گفت: از کجا معلوم که این سخن ما بد باشد، طرف ظرفیت ندارد، بلکه اول باید آن را برای خویش در نظر گرفت سپس درباره دیگران به کار برد، لااقل به اندازه سوزش سوزن باید بر خویش هموار کرد تا زخم جوالدوز برای دیگران پذیرفتنی باشد. نه این که هزار حرف با حساب و بی حساب درباره دیگران بگوییم و ناراحتی شان را به حساب ظرفیت نداشته شان بگذاریم اما نوبت خود ما که می شود کوچک ترین نقد را هم برنتابیم و آینه ای هم اگر به دستمان دادند، به دیوار سنگی بکوبیم و از عالم و آدم طلبکار باشیم که چرا سیاهی بالای ابروی ما را یادآور شدند. ما خود معیاریم پس آن چه برای خود نمی پسندیم را در حق دیگران روا نداریم و از آن چه درباره دیگران می گوییم برای خود هم گفتنش را تلخ نداریم. این یک درس دقیق اثرگذار و انسان ساز اجتماعی است که می تواند روابط ما را اخلاقی تر کند و اخلاق ما را نیز تعالی بخشد. امام(ع) در کلام دیگری می فرمایند:«چیزی را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد» یعنی مراقب باشیم همان گونه که ساختمان های بلند از ذره، ذره مصالح ساخته می شود با هزار زحمت، شخصیت انسان هم از لحظه، لحظه زمان در اختیار ساخته می شود و همان طور که خراب شدن قطعات ساختمان، باعث ویرانی آن می شود سخنان ناسنجیده و ناسنجیدگی زبانی نیز بنای شخصیت انسانی را- هرچند رفیع شده باشد- در کوتاه زمان بر هم می ریزد و این هشداری است برای این که بیش از پیش مراقب زبان خویش باشیم.

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1390/09/30 شماره انتشار 18011 /صفحه۷/فرهنگی