«مهر مادر»، وظیفه ما چیست؟
ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٠ دی ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:
 
 

پس از درج گزارش «گریه های یک مادر در خرابه های مهرمادر» که به گزارش «مادر محله مهرمادر» معروف شد بسیاری از شهروندان مومنانه و کریمانه آستین همت بالا زدند و دست یاری دراز کردند که این بلند همتی و روحیه جوانمردانه آدمی را بر سر شوق می آورد. در کنار این تماس ها اما زنگ های تلفن جور دیگری هم به صدا درمی آمد با این مضمون که ماجرای «مادر محله مهر مادر» تنها یک مورد نیست بلکه در گوشه و کنار شهر از این قبیل موارد زیاد است و آدرس هم می دادند که بیایید و خود ببینید. درست هم می گفتند، متاسفانه روزگار معیشت برخی آدم ها خوب نیست و فقر بدجوری بر گلویشان پنجه می کشد و من می ترسم پنجه بر ایمانشان کشد و فردا بر حیثیت شان پس باید کاری بکنیم. نگوییم رسیدگی به امور نیازمندان وظیفه حکومت است و نهادهای متولی باید آنان را تحت پوشش قرار دهند، البته این سخن درستی است نظام به صورت قاعده مند باید همه مردم را تا مرحله برخورداری برکشد و نیازمندان ناتوان را تحت پوشش حمایتی خود به شکل آبرومندانه قرار دهد و اصلا خوب نیست در جامعه ای مثل جامعه ما، فقیری یافت شود که سایه کفر را بر سر خویش حس  کند، پذیرفتنی هم نیست که کشور ثروتمندی به نام ایران داشته باشیم اما «کادالفقر ان یکون کفرا» هر روز در گوشه ای از شهر و روستا چشم ها را بیازارد. دولت باید کاری بکند و این مطالبه به حقی است، اما یک واقعیت هم هست و در کنارش یک حقیقت نیز هم. واقعیت این است که قوانین به شکل صد در صد اجرا نمی شود لذا مواردی از قلم می افتند وگرنه نیازمندانی که تحت پوشش نهادهای حمایتی اند کم نیستند اما برخی افراد به هر دلیلی نتوانسته اند تحت حمایت قرار گیرند که آنان را در گوشه  و کنار می بینم اما حقیقت نیز این است که ما به عنوان شهروند مسلمان ایرانی نیز وظایفی داریم و آن این که تا ۴۰ خانه را همسایه خویش بدانیم و تا در این خانه ها، کسی سر گرسنه بر بالین بگذارد ما را نشاید آرام گرفتن پس اگر ما به همین یک آموزه دین عمل کنیم، دیگر نیازمندی در خرابه های اطراف شهر نخواهد بود بلکه «جوانمردان» و «کریم زنان» همشهری او را یاری خواهند کرد. امروز باید شانه های ما، زخمی باری باشد که برای یاری نیازمندان بر دوش می کشیم و این نشانه قوی تری برای ایمان حقیقی است تا برخی سخنان و ادعاها. اگر در پیشانی مولا علی(ع) و امام حسین(ع) اثر سجود بود، بر شانه هاشان هم زخمی از سنگینی کیسه ای وجود داشت که نان و خرما برای نیازمندان می بردند چنان که در کربلا، وقتی بر پشت و شانه امام حسین(ع) اثری از زخم یافتند از امام سجاد(ع) پاسخش را شنیدند: این نشانه سنگینی کیسه ای بود که پر از مایحتاج نیازمندان می کردند و برای رساندن آن به خانه  آن ها بر دوش می کشیدند.در مشی حکومتی امام علی(ع) نیز خوانده ایم که غیر از عملکرد قاعده مند برای فقرزدایی، همه شب، همیان بر دوش مایحتاج نیازمندان را به شخصه برای آن ها می بردند و این درسی است برای ما که می خواهیم واقعا شیعه مولا باشیم....

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/10/10 شماره انتشار 18019