سیستم چاپار را دوباره، مثل قرن های گذشته، راه بیندازید، وقتی وضعیت مخابرات شما این است! چه معنا دارد تا یک اتفاق می افتد، سیستم مخابرات منطقه به هزار بلا مبتلا شود؟ یک نفر جواب بدهد! بعدازظهر پنج شنبه پس از وقوع زمین لرزه من ۳۶ بار تلاش کردم با نیشابور تماس بگیرم و خبرنگاران خراسان را برای پوشش خبری حادثه بسیج کنم اما مگر می شد ارتباط برقرار کرد؟ تازه امکان برقراری ارتباط در خود مشهد هم مختل شده بود آن چنان که امکان تماس با همکاران مشهد را هم از طریق تلفن همراه نیافتیم. حالا فکر کنید یک حادثه کوچک اتفاق افتاده این مشکل بزرگ در سیستم مخابرات پیدا شده است فردا اگر خدای نکرده مسئله بزرگ تری اتفاق بیفتد چه خواهد شد؟ مگر فلسفه وجودی مخابرات چیست؟ جز برقراری ارتباطات! به ویژه در شرایط حاد، مگر وظیفه این بخش مضاعف نمی شود؟ پس چرا چنین می شود که در حوادث اول از همه ارتباط تلفنی مختل می شود در حالی که مردم به آن بیش از هر چیز دیگر و اول از همه احتیاج دارند؟ آیا مسئولان نباید تدبیر کنند؟ آیا کارشناسان نباید سیستم ها را تجهیز کنند؟ انتظار ندارید، با این همه هزینه که برای مخابرات شده است، هنگام حادثه، مردم دگر باره چاپار و کبوتر نامه رسان و... راه بیندازند؟ انتظار ندارید، مردم هر کدام خود دست به کار و پا به راه جاده شوند و بروند به محل. تازه مگر جاده ها چقدر ظرفیت دارد که قرار باشد همه راهی شوند؟ بگذریم، زلزله نیشابور هم گذشت. اما از این واقعیت تلخ نمی توان گذشت که با قطع شدن ارتباط مخابراتی، همه چیز فلج می شود، حتی امدادرسانی، من همه مسئولان کشور و استان و به ویژه جناب دکتر صلاحی، استاندار پرتلاش استان را ارجاع می دهم به سخنان دبیر شورای پدافند غیرعامل خراسان رضوی که هوانیروز همان لحظه های اولیه برای امداد هوایی و پرواز بالگرد اعلام آمادگی کرد اما برقراری ارتباط با فرماندار نیشابور ممکن نشد... حتی با کارگزار، مسئول مخابرات هم نتوانستیم تماس بگیریم. بگذریم! مخابرات اینترنت نیست که لنگر کشتی و... باعث قطعی آن شود.مخابرات امروزه با جان مردم ارتباط دارد، پس باید کاری کرد که در سخت ترین شرایط هم ارتباطات آسان باشد، در سخت ترین شرایط!