از آن سو، هموطن کرمانی می گوید: اگر ممکن است گوشی تان را به سمت ضریح بگیرید، می خواهم به آقا سلام بدهم. مرد می گوید: بسم ا... و گوشی را رو به ضریح می گیرد... لحظاتی می گذرد، مرد گوشی را جلوی گوشش می گیرد که ببیند تماس قطع شده یا نه که صدای هق هق هموطن کرمانی از آن سوی کشور به گوش می رسد، مرد باز گوشی را به سمت ضریح می گیرد، تا آن آقا بتواند -بی آن که کسی رازهای مگویش با آقا را بشنود- هر چه می خواهد به رازدارترین مرد این حوالی بگوید... لحظات به دقیقه و دقیقه به دقایق تبدیل می شود باز مرد گوشی را به گوش نزدیک می کند و باز به سوی ضریح می گیرد... دقایقی بعد تماس قطع می شود. مرد می خواهد گوشی اش را داخل جیب بگذارد، باز صدای زنگ گوشی -که صدای اثرگذار کریم خانی، آمدم ای شاه، پناهم بده... است- دوباره دست مرد را با گوشی بالا می آورد. «الو» را که می گوید صدای همان مرد کرمانی است: اگر زحمتی نیست، اجازه بدهید، همسرم هم به آقا سلام دهد، و باز دست مرد با گوشی به سوی ضریح به پرواز درمی آید و مطمئنم از آن سو، باز سلام است و بغض است و اشک و رازهایی که فقط آقا باید بشنود.... در حرم چشم می گردانم، آدم هایی که گوشی هاشان به سمت ضریح است، کم نیستند. هم چشمان صاحب گوشی بارانی است و هم می توان حدس زد، از آن سوی ارتباط، حالا هر کجا که هستند، آن قدر باران باریده است که خشکسالی از دل ها رخت بربندد. راستی این را هم از چند نفر شنیده ام که از کشورهای دیگر هم افرادی با آن ها تماس گرفته اند که اگر حرم هستید، گوشی خود را به سمت ضریح امام مهربان بگیرید، تا ما هم غم غربت سبک کنیم با آقایی که هم غریب است و هم ضامن غریبان... آری، در حرم غوغا بود به ویژه دیروز، عشق بود که شکوفا می شد، شیدایی بود که می بارید و مردمان بودند که عهد عشق را با امام خویش تازه می کردند....