وقتی برادر شدیم
ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٦ بهمن ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:
برای سربازان فراری روزهای انقلاب
 

نفس هایت به شماره افتاده است

خود را به خانه می رسانی 

 ناگهان

یک نفر 

 با مشت به در می کوبد 

 با مشت به در می کوبد 

 در بر جا می لرزد 

 با خود می گویی 

 ردم را زدند 

 پیدایم کردند 

 به دنبال راه فرار می گردی 

 اما 

 صدای فریاد ماموران 

 با صدای تک تیرها 

 و رگبارها درهم می پیچد 

 کوچه بوی هراس می دهد 

 هراسی که می خواهد 

 در چشمان تو هم

دو دو بزند 

 بسم ا... می گویی 

 آیت الکرسی می خوانی 

 با خود می گویی 

 شاید کس دیگری باشد... 

 در دوباره بر خود می لرزد 

 با مشت هایی که 

 بر آن کوبیده می شود 

 و کوچه بر خود می لرزد 

 از صدای رگبار 

 بسم ا... می گویی

 تردید را از خود دور می کنی 

 و به در نزدیک تر می شوی 

 و با صدایی خفه 

 می پرسی

کیست پشت در؟

 و صدا با درد اما آهسته جواب می دهد

 من یک سرباز فراری ام 

 پناهم دهید 

 دست هایت 

 درحالتی میان ترس و احترام 

 در را می گشاید 

 و سرباز 

 گشودن در را 

 بفرما معنا می کند 

 و خود را به داخل می اندازد 

 از پایش 

 قطرات خون می چکد 

 او تیر خورده است 

 و تو به پایش نگاه می کنی؛ 

 زخمی شدن جوان! 

 نگاهت که بالا می آید

با او که چشم در چشم می شوی 

 چقدر آشنا می یابی اش 

 یادت می آید 

 نیم ساعت پیش 

 حوالی بیمارستان امام رضا(ع) 

 همین سرباز بود با تفنگ 

 که فرماندهش

 دستور شلیک داد 

 سرباز اما 

 چشم در چشم تو داشت 

 فرمانده دستور آتش داد 

 بزن سرباز!

سرباز اما نزد 

 فرمانده دست به اسلحه شد 

 و سرباز دست بر ماشه 

 به سوی فرمانده برگشت 

 و شلیک کرد! 

 فرمانده بر زمین افتاد 

 تو فرار کردی 

 به سوی خانه 

 و حالا آن سرباز بود 

 که باز با تو 

 چشم در چشم می شد 

 سربازی با زخمی در پا 

 که می توانست 

 زخمی باشد در قلب تو 

 سرباز تو را نزد 

 اما او را زدند 

 و حالا تو و او 

 چشم در چشم بودید 

 حس برادری ات 

 شانه ات را به زیر

 بازوی سرباز داد 

 تا او را به خانه ببری...

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1390/11/16 شماره انتشار 18047 /صفحه۷/فرهنگی