فتح خرمشهر، تحقیر همه متجاوزان
ساعت ۱۱:٠٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 

ما جنگ طلب نبودیم حتی همان زمانی که در سخت ترین عملیات با دشمن پنجه در پنجه می شدیم، می کشتیم و کشته می شدیم و بین ما تفنگ ها حکم شده بودند. ما جنگ طلب نبودیم حتی همان زمانی که قدم به قدم، سنگر به سنگر و خاکریز به خاکریز پیش می رفتیم و دشمن را بر خاک می انداختیم. ما جنگ طلب نبودیم وقتی که خرمشهر خونین شهر شده خویش را از دشمن به قدرت پس گرفتیم. حتی جنگ طلب نبودیم وقتی که پس از شورها و شوراها و به تصمیم رسیدن به این که برای تعقیب و تادیب دشمن متجاوز و جنگ افروز، وارد خاک عراق شدیم ما جنگ طلب نبودیم. کسانی به طلب جنگ تیر در خشاب می کنند که فزون خواهند و خوی درندگی شان جز به کشتن آرام نمی شود. کسانی که خانه دیگران را ویران می خواهند و مردمانش را به خون غلتان، حال آن که ما این گونه نبودیم، زندگی را، سلامت را، امنیت را و حتی سعادت را حق همه می دانستیم و نه نگاه فزون خواه داشتیم و نه خوی درازدستی این را تاریخ می تواند گواهی بدهد و نقشه های جغرافیایی هم شهادت خواهند داد که ما صادق بودیم.

این را به کسانی می گویم که می پرسند ما چرا جنگیدیم؟ کسانی که گاه ندانسته ما را در شعله های جنگ شریک می دانند، این را به نسل امروز می گویم تا بدانند و به حقانیت کسانی که به جان، ایران را حفظ کردند، تمام قد احترام بگذارند. این را به همه می گویم تا بدانند تفاوت ما با ارتش سفاک عراق در چه بود و میان تجاوز آنان به خاک ما و ورود ما به خاک عراق چقدر فاصله بود. شما هم توجه کنید لطفا؛ اگر یادتان باشد عراق نه تنها برای تجاوز نقشه ها در سر می پروراند که آن ها را روی کاغذ هم پیاده کرده بود به یاد بیاوریم که، خرمشهر ما را، محمره خویش می خواند، آبادان را «عبادان» نام می گذاشت و سوسنگرد را خفاجیه می نوشت و اهواز را الاهواز می  نامید و برای «خوزستان» عزیز ما، جامه «عربستان» پرو می کرد آن ها نیامده بودند، بروند بلکه آمده بودند بمانند و اگر نتوانند همه ایران را در هم بشکنند لااقل بخشی از جان ما را، خوزستان ما را جدا کنند. هر چند خوابی که آواز می کردند، فتح چند روزه تهران بود؟! باطل خیالی که صدام با خود به گور برد. آری آنان آمده بودند بمانند، حال آن که ما وقتی دشمن را به اضمحلال رساندیم و حتی وارد خاک عراق شدیم، قصد تصرف داشتن حتی یک وجب از خاک عراق را نداشتیم. فاو را گرفتیم، اما اسمی ایرانی بر آن ننهادیم. حلبچه را گرفتیم اما برایش تابلوی دیگری ننوشتیم. ما هیچ گاه و هیچ گاه و هیچ گاه نقشه ای چاپ نکردیم که یک وجب خاک عراق را ضمیمه ایران نشان دهد یا حتی بخواهیم نقشه ای از تجزیه عراق در سر داشته باشیم، چه رسد که آن را به روی نقشه هم در بیاوریم. ما می دانستیم، همه خاک عراق مال عراقی هاست، فقط ما برای ادب کردن صدام و لشکریانش وارد خاک این کشور شدیم. قصد ماندن هم نداشتیم و این رویکرد به اندازه کافی می تواند نشان دهد حقانیت ما را و باطل پنداری و باطل کرداری دشمن را. آنانی که به ظلم و ستم، ما را و دشمن را به یک چشم می بینند برگردند و دوباره آن نقشه ها را باز بخوانند و گفته های صدام و ژنرال هایش را به یاد آورند، اگر اندکی انصاف برایشان مانده باشد، در خواهند یافت ما هرگز جنگ طلب نبوده ایم حتی وقتی در دشوارترین شرایط و پیچیده ترین عملیات ها با دشمن پنجه در پنجه می شدیم.

نکته ای دیگر که باید بدان پرداخت این است که ما همواره بر صلح شرافتمندانه تاکید داشتیم، چه در زمان ضعف -اوایل جنگ- و چه در اوج قدرت و داشتن دست بالای نظامی و روحی و روانی. اما دشمن زمانی که گلویش را زیر پنجه مقتدرمان دید و نفس هایش به شماره می افتاد، داد صلح طلبی سر می داد اما همین که با یاری اجانب و حمایت های تسلیحاتی شرق و غرب و پول اعراب اندکی نفس راست می کرد، همه گفته های پیشین را از یاد می برد و دوباره با استفاده از سلاح های ممنوعه، از تسلیحات کشتار جمعی تا بمب های شیمیایی آتش افروزی افزون می کرد و حتی می کوشید جنگ را به شهرها هم بکشاند لذا حق خواهید داد که به قول چنین جماعتی اعتماد نباید کرد، بلکه تا آخرین توان باید کوشید تا او را در هم شکست، چه تا وقتی باد به پرچم صدام می وزید جنگ خاموش نمی شد، پس باید آن پرچم را در هم می شکستیم لذا بعد از آزادسازی خرمشهر هم جنگ ادامه یافت که باید می یافت... اما حرف آخر، ما نه جنگ طلب بودیم، نه فزون خواه، نه نقشه کشیده بودیم برای خاک عراق، ما فقط می خواستیم کشور خود را حفظ کنیم، پس پیروز شدیم، شکست دقیقا سهم متجاوزانی شد که خوزستان ما را عربستان می نامیدند و می خواستند -لااقل- بخش هایی از کشور ما را ببلعند، اما این لقمه در گلویشان گیر کرد و شکست خوردند. این را تاریخ و نقشه های جغرافیایی شهادت می دهد....

ویژه‌نامه - ویژه نامه حماسه‌ای به بزرگی تاریخ ایران - مورخ چهارشنبه 1391/03/03 شماره انتشار 18126 /صفحه۶