درخت دوستی بنشان
ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٥ خرداد ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 
امام هادی علیه السلام، پرچم حق است، لذا باطل پنداران در اهتزاز بودن آن را تاب نمی آورند. چنان که سلف آنان، متوکل عباسی آن حضرت را تاب نیاورد و نصیحت ها و خیرخواهی را که امام برای امت و حتی خود حاکمان داشت، تحمل نکرد. چه متوکل عباسی ساختمان قدرت خود را بر مفاسد بنا کرده بود و سخن از صلاح و سداد بر نمی تابید، حال آن که امامت عین صلاح و حقیقت است و امام در هر زمان و در هر مکان برای همه انسان ها خیرخواه است. ولو برخی این خیرخواهی را نپذیرند، چنان که طایفه کوران، نور خورشید را نمی توانند دید و شب پرستان روز را تاب نمی توانند آورد. اما رسالت امام، خیرخواهی برای همه است، چونان باران که در لطافت طبعش خلاف نیست، حالا خاک به ظرفیت خود از دل خویش گل می رویاند و شوره زار، بستر خس و خاشاک است. آن روز، متوکل عباسی حضور شخصیتی چون امام(ع) را تاب نمی آورد چه زندگانی امام، رفتار حضرت بی آن که نیاز به کلامی باشد، بطلان عباسیان را اعلام می کرد، چنان که امام حسین(ع) باطل بودن یزید را، پس دست به کار شهادت امام شد. و امروز نیز اخلاف همان تفکر بیمار، سلامت بهره مندان باران سعادت امام را بر نمی تابند و به دنبال ترور تفکر امام بر می خیزند همه تلاش خود را به کار می گیرند، تیرهای کینه خود را به زهر فتنه می آلایند و شلیک می کنند. غافل از این که وعده خداوند است که آنان می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند، ولی خداوند نور خود را کامل می کند، هرچند کافران ناخوش داشته باشند. «سوره مبارکه صف، آیه۸» خداوند نور امامت هادی امت و پرچمدار ولایت را جهانگیرتر از پیش می فرماید و این ما هستیم که باید بیدارتر از پیش در باران نور به دنبال روشنای جان بایستیم و جان بشوییم در این نور تا زندگی مان دفتر کلام امام باشد و در دلمان گل های نقوی بروید تا بهار شود جهانمان.

چه هر کس عاقبت آن درو خواهد کرد که امروز کشت و این سخن روشن روشنی آفرین امام هادی است که «هر کس بذر خوبی بکارد، شادمانی درو خواهد کرد و آن که تخم بدی بیفشاند لاجرم جز پشیمانی برداشتی نخواهد داشت» و این نیز قانون طبیعت و سنت خداوندی است. چنان که اگر در زندگی خویش و دیگران مطالعه کنیم، در می یابیم، شادمانی و رستگاری و سعادت و سلامت، سهم کسانی است که در باغ زندگی خود، بذر خوبی افشانده اند و درخت پرثمر نیکی غرس کرده و از میوه هایش کام مردمان شیرین و چشم مردمان روشن کرده اند. به فصل برداشت، که به پهنای عمر گسترده است و حتی وسعت آن قسمت دیگر عمر، پس از قیامت را هم در بر می گیرد، همواره دست پر و لب خندان دارند، اما آنان که به گفتار و رفتار، تخم بدی می افکنند اولین محصول بدتر را در همین دنیا به خانه می برند و فردای قیامت نیز جز افسوس و پشیمانی کالایی ندارند و دریغ که این متاع را نیز در بازار قیامت، که عرضه گاه عمل است، به هیچ نمی خرند و شاید هم بتوان گفت بهایش جهنم است. پس بذر خوبی بیفشانیم و دوستی با خوبان را پیشه کنیم که خوش گفت حضرت حافظ که؛

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد ...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1391/03/04 شماره انتشار 18127 /صفحه۱۲/اندیشه