شهرهایی که با مردمانش «بزرگ می شوند»
ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 
 
 
شهرها را به مردمانش تعریف می کنند و می شناسند. «شرف المکان بالمکین» در ادبیات دینی ما هم جایگاه برجسته ای دارد. لذاست که گاه یک مکان فقیرانه، بزرگ و عزیز می شود و گاه یک کاخ فقط به دید حقیرانه نگاه می شود. ماجرای شهرها هم همین طور است. چه بسا شهرهایی که به تعداد مردمانش و وسعت خانه هایش کوچک باشد، اما به بزرگی و بزرگواری مردمانش به بزرگی یک جهان شود.

چنان که در نگاه من چند شهر چنین است. یعنی چنین شد، وقتی در سفر به بیرجند، -چندی پیش به «بیدخت» رسیدم و در جست و جوی پمپ بنزین، راه را برعکس می رفتم و وقتی آدرس را از آقای موتورسواری که در سوی مخالف من در حرکت بود، پرسیدم و او جواب داد و من نشنیدم، آن مرد برای این که آدرس دقیق بدهد، از دوربرگردان دور زد و با احترام تمام ، آدرس پمپ بنزین را به گونه ای داد که یاد گرفتم. در پمپ بنزین هم بچه های متصدی علاوه بر بنزین آب سردکن خود را به ما دادند تا در گرمای عطش آلود تابستان لبی تر کنیم و سلامی به مولای تشنه لبان همیشه تاریخ، امام حسین(ع) بدهیم، در بازگشت از بیرجند، در شهرستان تربت حیدریه به دنبال خیابان شهید قرنی بودیم و زمانی که آدرس را از آقای میانسالی پرسیدیم به احترام ایستاد. اما قبل از آن که از آدرس بگوید، به خانه خود دعوتمان کرد. مرد که مقداری میوه هم گرفته بود، اصرار داشت آن ظهر گرم را در خانه اش با لیوانی آب سرد، رفع عطش کنیم و بر سفره اش میهمان باشیم. ما اما نمی پذیرفتیم، اما مرد همچنان اصرار داشت تا به خانه اش برویم. اصلا هم تعارف نمی کرد، چشمانش، چشمان زلال و لب هایش، لب های پرلبخندش و دستانش، دستان سخاوتمندش و همه جانش دعوت را تکرار می کردند. ما اما از آن جا که از قبل با خویشاوندمان تماس گرفته بودیم و او چشم به راه بود، خواهش کردیم نشانی «خیابان شهید قرنی» را به ما بدهد هر چند واقعا هم دوست داشتم ساعتی همنفس مردی باشم که «میهمان» را «حبیب خدا» می دانست و «برکت زندگی». اما سعادت نصیبم نشد و از آن مرد که من او را شهروند الگو می دانم، خواستم آدرس را بدهد.

او نشانی را داد و در آخر که خداحافظی می کرد هم، لب هایش به خنده پیغام «مسلمانی» و چشمانش حامل پیام مهربانی «ایرانی» بود. شهروندی در تراز خونگرمی تربتی و مهربانی ایرانی....

آری، هر شهروند، یک نماد است برای یک شهر و یک پرچم است، برای جامعه ای که در آن زندگی می کند و ما نیز هر شهر را نه با امکانات فیزیکی، که با شهروندانش می شناسیم و به اندازه بزرگی آنان آن شهر را هم بزرگ می داریم و برای شخص من، تربت حیدریه و بیدخت، به احترام مردمانش، خیلی بزرگ است، خیلی بزرگ!....

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1391/04/26 شماره انتشار 18168 /صفحه ۴/شهرستانها