شوخی های خوب شوخی های بد
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
  
 
زبان را باید مراقبت افزون تر کرد، چون هم می تواند دروازه های بهشت را بگشاید و هم می تواند کلید شود دست شیطان که درهای جهنم را باز کند. اگر دیده را باید شست برای جور دیگر دیدن و خوب دیدن که باید شست باید زبان را هم شست برای خوب گفتن. برای خلق کلمه های پاک برای سرایش واژه های عزیز و نجیب و با این زبان پاک باید که حرمت را، کرامت را، فضیلت را توسعه داد. باید مردم را بزرگ داشت تا پس از هر بار هم کلامی هر دو سوی گفت وگو قامت کشیده تر شوند.

البته زبان به شوخی و فرحناکی داشتن یک «هنر» است که باید مواظبت کرد که به «بی هنری» هجو و هزل و ناسزا و ناشایست آلوده نشود، خداوند هم این گونه آدم ها را دوست دارد که مجلس آرایند اما هرگز از حلال فاصله نمی گیرند و زبان و حتی اشارات خویش را به حرام نمی آلایند، این کلام امام باقر (ع) است که «خداوند عزوجل دوست دارد کسی را که در میان جمع شوخی می کند» و مردمان را بر سر شوق می آورد، اما این صحبت خداوند، مشروط است «به شرط آن که ناسزا نگوید» و کلامش تیری مسموم نباشد بر هویت و شخصیت کسی. شوخی خوب است اما این خوب هم مشروط است و هم حد و مرز دارد. حضرت رسول اکرم (ص) که زبانی ملیح داشتند و نگاهی ملیح نیز می فرمایند «من شوخی می کنم، اما جز حق نمی گویم» و این یعنی همه کسانی که باور دارند «ولکم فی رسول ا... اسوة حسنه» را باید که به گاه شادی و شوخی، نیز زبان از دایره حق بیرون نگردانند. چه اگر این مرز و آن شرط رعایت نشود هم چنان که امام علی (ع) می فرمایند «شوخی زیاد، ارج و احترام را می برد و موجب دشمنی می شود» و هم آن گونه که امام کاظم (ع) تاکید دارند «شوخی (بی مورد) نور ایمان را می برد».

فکر می کنم اگر دوباره این روایات نورانی را باز بخوانیم و در پرتو آنان که چراغ روشن راه است گام برداریم، در شوخی هایمان تجدیدنظر خواهیم کرد و متلک و گوشه و کنایه را برای همیشه در همه اشکال آن کنار خواهیم گذاشت به ویژه در مواجهه با دوستانمان که این نیز درس امام صادق (ع) است که «هرگاه کسی را دوست داشتی نه با او شوخی (بی حد و مرز) کن و نه مجادله» بلکه قول لین مومنانه باید گفت ها و گوها را رقم زند که اگر کلمه ها از این جنس شد، رفتارها نیز چنین خواهد شد، رفتارها که به سازی شد، همه چیز خوب خواهد شد و چقدر زیباست زندگی در جامعه ای که مردمانش، هم کلام ستوده دارند و هم رفتار ستوده و چنین جامعه ای و چنین مردمانی، اهل سعادت و نجات هستند عقل شان ایمانی است و ایمانشان عقلانی و بهشت نه تنها در آرزوها و دعاهاشان که در زندگی این جهان شان هم موج می زند و خانه هر مومن می تواند شعبه ای از بهشت باشد، چنان که قلبش شعبه ای از عرش الهی است...

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1391/04/26 شماره انتشار 18168 /صفحه اول و۶/جامعه