رمضان و تمرین کمتر گناه کردن
ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ امرداد ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 

رمضان ماه خداست و فرصتی است تا حضرتش را بیشتر شناخت. شناختی که هرچه عمیق تر شود، زندگی ها به زیبایی شکوفاتر خواهد شد. برای این نیز آیات و اشارت های حضرت حق ما را به زانو زدن در پیشگاه حجت های بالغه خداوندی هدایت می کند تا راه را در کلام معصومان بجوییم که خود، قرآن به سخن آمده اند و روشنایی بخش کوچه های زندگی. پس باید برخاست و در کلام و سیره معصومان علیهم السلام راه جست، بعد از آن که از هر چه غیر از این مسیر است پای گرفت و دست شست و با جانی وضو یافته در کلاس درس ائمه نشست و از کلام آنان هدایت یافت و ما هدایت جویان در سیره و سخن امام رضا علیه السلام هستیم تا در رمضانی دیگر رازهای بندگی را در رفتار به سخن درآمده آن امام رضا و رأفت بیاموزیم، تا پس از رمزگشایی به بهشت معرفت و شناخت گام بگذاریم که روضه رضوان را نیز به این «بها» و «بهاء» تقدیر آدمی می کنند. امام علی بن موسی الرضا(ع) می فرمایند: «گناهان کوچک، زمینه گناهان بزرگ است، هر که در گناه کوچک از [خشم] خداوند نترسد در گناه بزرگ هم از [خشم] خداوند پروا نخواهد کرد. آری، همچنان که در کار مثبت و تحریک مردم به تلاش گفته می شود، کوه های بزرگ، با برداشتن سنگ ریزه ها از سر راه مردم برداشته می شود، یعنی هیچگاه نمی شود همه کوه را به یک باره جابه جا کرد، بلکه با جابه جا کردن تکه سنگ ها و مشت مشت خاک، کوه را از جا بر می دارند، در این ساعت هم هیچ کس اولین گناهش کفر و شرک و اولین جرمش مثلاً قتل نیست، بلکه اول از گناهان کوچک شروع می کند و هر روز چند تکه از کوه تقوا بر می دارد و چندی نگذشته خود را در مسیر سیل گناه می بیند و این سیل او را با خود به جایی می برد که امید به بازگشت و توبه را هم از او می گیرد. حال آن که اگر به گناهان کوچک دست نزند و بر جامه سفید جانش، لکه های سیاه گناه ننشیند، پشت کوه تقوا از هر بلایی مصون خواهد ماند، این که امام رضا(ع) هشدارمان می دهند به پرهیز از گناهان کوچک از این روست که در این عرصه هم در محضر خداوند معصیت می شود و هم برداشتن این خرده ریگ های گناه، صخره هایی در مسیر ایمانمان قرار می دهد که افتادن در آن مرگ باورهایمان را به همراه دارد پس قبل از این، باید روزانه دفتر حساب اعمال را گشود، خط به خطش را به نقد کشید و برای هر گناه، خود را زیر تازیانه های نفس لوامه قرار داد تا برای روزهای بعد از آن دست و دامن شست. این سخن چراغ گونه حضرت «شمس الشموس» است که «هر که از نفس خویش حساب کشد، سود می برد و هر که غفلت ورزد، زیان می کند» چون وقتی کسی یک خشت از دیوار خویش برداشت، وقتی کتاب بگشاید و به حساب اعمال خود بپردازد، درخواهد یافت برداشتن خشت دیوار امنیت خود او را آسیب می زند، پس فوراً خشت را به جایش بازخواهد گرداند و با ملاط آن را محکم خواهد کرد، اما اگر خشت اول را برداشت و اندیشه نکرد و فردا، خشت دیگر را و دیگر روز، دیگر خشت را، بداند که زمانی، زندگی اش در رهگذار باد قرار خواهد گرفت و معبر مردمان هم خواهد شد و آن وقت معلوم نیست فرصتی دوباره برای ساخت دیوار باشد. پس قبل از آن باید به حساب و کتاب نشست و به عقلانیت و هوشیاری برخاست. این درس مکتب امام رضا(ع) است...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1391/05/07 شماره انتشار 18178 -۲۲۱۱/صفحه۷/فرهنگی