جامعه نو

تا حالا مرده اید شما؟
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ امرداد ۱۳٩۱
 
تا حالا مرده اید شما؟ نفس شما تا حالا قطع شده؟ می فهمید مردن چه طعمی دارد؟ مسابقه چند سوالی نیست!! «فاستبقوا الخیرات» بود دو دهه و نیم پیش حالا از آن مسابقه مردانی مانده اند که گاه می میرند و زنده می شوند، تعجب نکنید. چند لحظه نفس شان قطع می شود، می میرند و باز زنده می شوند و این یعنی جنگ  ما هنوز تمام نشده است. وقتی افرادی هستند که هر روز شهید می شوند یعنی دفاع مقدس ما همچنان ادامه دارد، این را به کسانی می گویم که خود را به تغافل می زنند، به برخی از مسئولانی که لایحه حمایت از ایثارگران توپ فوتبالشان شده است و انگار چند «جام» با آن برگزار کرده اند، غافل از این که «جان» هایی هر روز مرگ را تجربه می کنند. شاید هم غافل نباشند بعضی ها! آخر برخی افراد نه آن روز در خط مقدم پیداشان بود و نه امروز می فهمند که مردان خط مقدم چه می کشیدند و چه می کشند هنوز، آن ها که تیر به آرنج شان نخورده تا بفهمند با دست لمس شده نمی شود کاری کرد، شیمیایی نشده اند تا بفهمند هر نفسی که فرو می رود رنج را تفسیر می کند و چون برمی آید، درد را معنایی دیگر می بخشد. تیر و ترکش به فاصله یک ثانیه میهمان دو چشمشان نشده تا درک کنند، ندیدن چقدر تلخ است. برخی ها واقعا نمی فهمند، برایشان مهم هم نیست که فرزندان افتخارآفرین این ملک چند بار مرده اند و زنده شده اند و اگر قرار بود به هر بار مردن شناسنامه ای باطل شود، برخی جانبازان باید به اندازه یک کتابخانه پر کتاب، شناسنامه می داشتند برایشان مهم نیست اما برای بسیاری از مسئولان مهم است این مسائل، خود درک کرده اند آن فضا را. خود هنوز بوی باروت را و صدای گلوله را و طعم گس خون را به یاد دارند و هنوز در لحظه هایی که زلال می  شوند عطر یاد شهدا به یادشان می آید جای فریاد است که اینان چرا کاری نمی کنند. راستی چرا؟ در حالی که سخن امام بزرگوار انقلاب به هشدار در گوش با وجدان ها تکرار می شود که نگذارید پیشکسوتان خون و شهادت در پیچ و خم زندگی روزمره به فراموشی سپرده شوند و این کلام روشن رهبر انقلاب است که در تجلیل از جانباز او را هر روزه شهید می دانند اما... عجیب است در کشوری که برای پیشکسوتان بادکنک سازی هم احترام قائلند، چرا با پیشکسوتان جهاد و شهادت برخی ها چنین نامهربانی می کنند؟ این پیچ و خم های اداری کی می خواهد به صراط مستقیم صداقت و عدالت و خدمت برسد؟ راستی وقتی مردم، به جان عزیز می دارند جانباز را و چشم روشن می دارند به جمال خانواده شهدا که به فرموده امام «چشم و چراغ» جامعه اند، چرا برخی نمک پاش نه، کیسه نمک می شوند روی زخم جانبازان؟ و صدایشان را بالا می برند که او جانباز است و چند صد هزار تومان حقوق می گیرد همه حقوق یک عمر جانباز مال شما، فقط یک شب مثل اسدی، جانباز تایبادی زندگی کنید. کپسول اکسیژن شما هم آماده است فقط یک شب به پشت بخوابید و یادتان باشد اگر به پهلو برگردید جریان اکسیژن قطع می شود و شما می میرید. همه آن چند هزار تومان مال شما، اما کدامتان حاضر است مثل دیگر جانباز تایبادی در ۲۳ سالگی، در اوج جوانی، هیچ موی سیاهی نه به سر که در بدن نداشته باشید و حتی موی رسته برانگشت پایتان هم سفید شده باشد؟ همه امتیازات داشته و نداشته جانباز مال شما اما آیا حاضرید مثل جانباز بیرجندی در بیست و چند سالگی با دندان مصنوعی غذا بخورید؟ جای زخم تیر و ترکش را خودمان می بوسیم همه امتیازات داشته و نداشته را به اضافه ارث پدری مان هم تقدیمتان می کنیم، شما فقط یک شب، درد ابوالفضل، جانباز کاشمری را بکشید، نه، شما درد نمی کشید. لیاقت این درد را ندارید. خیلی از ماها هم نداریم، لیاقت درد را ابوالفضل کاشمری دارد که برای دردهایش حتی دعای شفا هم نخواند. لیاقت درد را آن بزرگمرد تهرانی دارد که انگار خدا او را انتخاب کرده است تا درد را غزل کند و غزل های غریبانه را مثنوی کند، شاید یک بیتش به گوشی برسد، درد سهم عشق است، سهم عاشق است، سهم کسانی است که برگزیده خدایند و مصداق «یاتی الله بقوم یحبهم و یحبونه»اند و پیشتر از امتحان «یجاهدون فی سبیل الله» سربلند بیرون آمدند و «لایخافون لومة لائم»را باور دارند لذا به مرحله «ذلک یوتیه من یشاء» می رسند و از هیچ زخم و زبان و سرزنش خار مغیلان نمی هراسند، اما برخی مثل من بی طاقتی پیدا می شود که فریاد بردارد و از طرف آنان یقه خیلی ها را بگیرد که چرا با خانواده شهدا، با جانبازان، با ایثارگران، رفتاری چنین دارند. تلخ است اما برخی ها را هشدار باید داد و هوشیار باید کردشان که جانبازان با همه غربت و مظلومیتشان تنها نیستند بلکه اینان هم عیال خدایند و هم عزیز خدا و حضرت حق بر حرمت خانواده شهادت به شدت غیور است پس با غیرت خدا پنجه در پنجه نشوید اگر کاری نمی کنید کارشکنی هم نکنید. اگر کلامی به قدردانی نمی گویید، زبان تان را هم تیغ نکنید و... انصاف داشته باشید و داشته باشیم همه مان....
 
خراسان - مورخ دوشنبه 1391/05/23 شماره انتشار 18192 /صفحه اول و۲