روضه امام صادق(ع)، راه امام صادق(ع)!
ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٤ شهریور ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 

دیروز، شکوه شهادت امام صادق(ع) جان ها را به تب و تاب انداخت تا «تعب» را از جان بشوید و امید به آن که جهان نیز-فردا- از «تعب» خالی شود را زنده تر کرد. مردم آمده بودند به سوگواری، به معرفت اندوزی چه خوب می  دانیم همه مان که اشک و گریه، مرحله احساس است و با همه زیبایی و زلالی اش اگر به مرحله فهم و بصیرت ارتقا نیابد، بهره ای که باید نخواهد داشت. ما گریه کنان سوگ صادق آل محمدیم و دلمان صادقیه سوگواری آن حضرت است و این گرانمایه، جانمایه ای است که باید قدر دانست اما به یقین، به یقین، به یقین بالاتر از این عمل به درس ها و سیره امام صادق(ع) و همه ائمه(ع) است و خود حضرات ائمه(ع) نیز از ما می خواهند به عمل چنان کنیم که زینت آنان باشیم و از هر رفتار و گفتاری که باعث «آبروریزی » می شود پرهیز کنیم، «کونوا لنازینا و لاتکونوا علینا شینا» سخن حق امام(ع) است که باید در رفتار ما نمود عینی داشته باشد و ما باید بکوشیم «بن مایه» باور و عمل ما، کلام آنان باشد به مثل وقتی حضرت صادق(ع) می فرمایند:«بر شما باد به دوستی با مستمندان مسلمان، زیرا هر کس آنان را کوچک بدارد و بر آن ها تکبر ورزد، به راستی از دین خدا لغزیده و خداوند کوچک کننده و زبون کننده اوست» به قطع باید در رفتار خویش با همه مردم و مخصوصاً مستمندان مسلمان تجدیدنظر کنیم. باید دستگیری و گره گشایی از کار اینان را یک فرصت برای فریضه بندگی و یک سعادت برای خود بدانیم نه این که اگر دستی از آستین همت به یاریشان بیرون می آوریم احساس تعب و مشقت کنیم. نه آن که به تحقیر به آنان نگاه و خردشان کنیم نه...

مراقب باشیم که حضرت خداوند بر حفظ حرمت آنان غیور است و ادامه کلام امام(ع) به نقل از حضرت رسول ا... بالاتر از این را از ما می خواهد؛ «پدر ما-رسول ا...(ص)- فرمود: پروردگارم به من دستور داده است که مستمندان مسلمان را دوست بدارم» و این یعنی بالاتر از کمک، بالاتر از حفظ حرمت، باید آنان را دوست داشت و گوشه ای از قلب خویش را که باید عرش ا... باشد به آنان اختصاص داد. ما اما رفتارمان با نیازمندان این گونه است؟ جوابش را همه می دانیم، دستی اگر تکان می دهیم، هزار توقع داریم که کوچک ترین آن، تمجید و تعریف و تقدیر است، حال آن که انجام وظیفه بندگی خود لذتی دارد که آدمی را از هر تعریف و تمجیدی بی نیاز می کند. آنان که وقتی کاری انجام می دهند برای مردم و مخصوصاً طبقه ضعیف در انتظار کوچکی آنان و تکبیر و بزرگ شمردن خود هستند باید در نگاه به بندگی تجدیدنظر کنند. فکر می کنم خیلی از ماها باید تجدیدنظر کنیم در شیوه فکر کردن خود و حتی در شیوه دستگیری خویش چون وقتی ائمه(ع)، پوشیده روی به نیازمند کمک می کردند و تاکید این است که اگر این دست بار از دوش نیازمندی برداشت، دست دیگر خبر نشود، توقع تقدیر و تجلیل و... با این منش نمی خواند، این درس امام صادق(ع) است. همو که دیروز به حرمتش سیاه پوشیدیم و اشک ریختیم، خدا کند در مکتبش به نگاه تازه برسیم و سپید اندیش زندگی کنیم...

خراسان رضوی - مورخ پنج‌شنبه 1391/06/23 شماره انتشار 18216 /صفحه اول