جامعه نو

کربلا سنگ نشانی است که ره گم نشود
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٩ آبان ۱۳٩۱
 
 

چهاردیواری دانستن حرم سیدالشهدا - با همه عظمتش - کوچک کردن کربلاست، کوچک کردن همه زمین است در یک مکان محدود، کوچک کردن زمان است در همان زمین محدود، حال آن که «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» همه زمین و همه زمان را به حسینی شدن دعوت می کند؛ یعنی، کربلا، شناسه و شناسنامه و تکلیف همه زمین است، چنان که همه برگ های تقویم تاریخ باید به «عاشورا» مزین باشد، که اگر نه این باشد، کفران نعمت حسین(ع) خواهد بود.

به باور این قلم، حرم حضرت سیدالشهدا - با همه عظمتش - فقط «یک سنگ نشان است که ره گم نشود» و الا باید احرام بست زیارت خود مولا حسین(علیه السلام) را و در تماشای انوار خورشید جمالش معرفت آموخت و دریافت این حقیقت را که کربلا، چارچوب رفتاری است و مکتبی که در آن سبک زندگی را تعلیم می کنند، پس برای زیارت آن فراتر از مناسک باید پی جوی معارف بود. معارفی که سبک زندگی حسینی را از دیگر سبک ها تمیز می دهد و همه عاشقان را به این عارف می کند که کربلا، نه حرم و بین  الحرمین - با همه عظمتش - بلکه خود اباعبدا... است با همه گستره معرفتی و سعه وجودی آن حضرت. کربلا، یعنی عباس - علیه السلام - با همه غیرت و قدرت و وفا و معرفتش، یعنی زینب - سلام  ا... علیها - با همه جلال و عظمتش، یعنی اکبر، علی اکبر(ع)، با همه زیبایی های پیامبرگونه اش، یعنی اصغر، علی اصغر(ع) که بزرگی اش را تاریخ به احترام گواهی می کند.کربلا یعنی حقیقت، یعنی صداقت، یعنی ولایت، یعنی شهادت. کربلای چهاردیواری، حتی حرمش - با همه عظمتی که دارد - همان سنگ نشان است، مثل کعبه، و الا اهل معرفت، پی یار می گردند، چنان که مولامان و مولای کونین، حضرت امام حسین(ع) روز هشتم ذی الحجه، حج را ناتمام گذاشت، تا از خانه خدا به سوی حضرت خداوند راهی شود آن هم در برابر چشمان بسیاری از ظاهربینان که شاید او را به خاطر حج ناتمام به پرسش می کشیدند، حال آن که آن سال، فقط حج کسانی تمام و کامل شد که با حسین(ع) به کربلا آمدند و حج همه آنانی که در مکه ماندند و به منا شدند و قربانی کردند و سر تراشیدند ناتمام ماند که وقتی از حجت خدا، سر می برند، سر تراشیدن، هرچه باشد، حق نیست. حق همان بود که مولا اباعبدا...(ع) به انجام رسانیدند، حق همان بود که کاروان کربلا، به خون آن را بر دل تاریخ نوشتند، کعبه اما - با همه عظمتش - یک سنگ نشان بود که ره گم نشود، اما دریغ که بسیاری راه را نیافتند یا یافتند و پس از چند صباحی، گم کردند و حتی تا کربلا هم آمدند، تا شب عاشورا هم با امام نماز بخوانند، اما در صبح امتحان جایشان خالی ماند، تا حج شان برای همیشه ناتمام بماند و ایمانشان نیز در رهگذار توفان عافیت خواهی قرار بگیرد و هویتشان به حضیض ذلت منتهی شود. آری آنان به کربلا رسیدند اما کربلایی نشدند....

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/08/29 شماره انتشار 18272 /صفحه۹/اجتماعی