امام حسین(ع) نه با نام «یزید» بلکه با مرام او جهاد کرد
ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ آذر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 

امام حسین علیه السلام با نام «یزید» مشکل نداشت که از قضا در شمار شهدای والا مقام کربلا، تنی چند به این نام وجود داشتند که چون ستاره در آسمان عاشورا می درخشند و از مزارشان تا ضریح حضرت سیدالشهدا، چند گامی بیش فاصله نیست. از یزیدبن زیاد  کندی تا یزیدبن حصین الهمدانی ، یزیدبن ثبیط العبدی و یزیدبن مغفل الجعف، که در «غدیر کربلا» ایمان به «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» را، در یاری به فرزند علی به تماشا گذاشتند.

امام با مرام و منش باطل یزید نمی توانست کنار بیاید، چنان که خورشید هرگز با سیاهی و ایمان هرگز با تباهی یک جا نمی نشیند، همان گونه که هیچ کس به یاد ندارد آب و آتش با هم زیست کنند. امام به عنوان مظهر حق و حقیقت هرگز نمی توانستند یزید را حتی برای لحظه ای بپذیرند. ولو این نپذیرفتن به قیمت جان مطهرشان تمام شود که پاک کردن آلودگی پندار و مرام یزیدی، از جغرافیای امت محمد(ص) می ارزد که همه شمشیرها را به آغوش کشید.

چنان که صدای مولا در دشت پیچید که «ان کان دین محمد(ص) لم یستقم الا بقتلی فیا سیوف خذینی» و شمشیرها نیز در پیکر پاک امام فرود آمدند...

امام حسین علیه السلام با نام یزید مشکل نداشتند که امروزه ما بپنداریم چون نام یزید در شناسنامه ما نیست، پس حسینی هستیم، امام با آن مرامی مشکل داشتند که بیماری ایمان مردم شده بود. با رفتاری ناساز بودند، که ساز شیطان را کوک می کرد، با باوری پنجه در پنجه شده بودند که از اسلام «پوستین وارونه» ساخته بود. پس تا این پندار باشد حالا در جان ما یا در جهان ما، بدانیم حسین(ع) در برابر آن ایستاده است، حتی اگر ما خود را حسینی بپنداریم که «حسینی بودن» به عمل است نه به ادعا. مدعی اگر اهل راز نباشد، اگر باورمند رفتاری مکتب امام نباشد، «نامحرم» خواهد بود، مکتب «محرم» را و حتی بوسه ای که بر ضریح امام می زند، با لب های از طهارت دور، زخم امام را نمک سود خواهد کرد. پس هشدار که هوشیار شویم که کربلا و عاشورا از آن بیداری است. هشدار که کربلا و عاشورا نه هدف که آیت حق و نشان صراط مستقیم است که باید پیمود.

خود امام حسین علیه السلام نیز نه هدف که چراغ راه و کشتی نجات انسان از ورطه پرهیاهوی وسوسه و تزویر و غفلت، به ساحل امن «ایمان» و عمل به نیکی هاست.

بسیار خوانده ایم و شنیده ایم «ان الحسین مصباح الهدی و سفینةالنجاة» را اما چه قدر در پرتو این چراغ، راه را از بیراهه بازشناخته  ایم؟ چه قدر کوشیده ایم از پندار و کردار یزیدی که دریایی توفانی و امنیت و ایمان سوز است، با تمسک به حسین(ع) و تواصی به حق و صبر، خود را نجات دهیم؟

این را از خود بپرسیم، به جواب برسیم آن وقت در خواهیم یافت چه قدر از جایی که باید باشیم و ادعایش را داریم، عقب تر هستیم. شاید تامل ما را به این باور برساند که امام نه با نام «یزید» که با مرام یزید به جهاد برخاست، پس برای این که - لااقل- در برابر امام نباشیم، خود را اصلاح کنیم، مطمئن باشیم اگر خود را اصلاح کنیم، جامعه ما هم اصلاح خواهد شد ...

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1391/09/01 شماره انتشار 18274 /صفحه اول و ۷/فرهنگی