از روضه تا رضوان
ساعت ۱٠:۳٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳ آذر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:
 

روضه فراوان می خوانیم، اشک هم می ریزیم، اما چقدر درس می گیریم از روضه ای که
می شنویم و چقدر این درس را به رفتار درمی آوریم؟

تا به حال این را از خود پرسیده ایم؟ آیا برای رسیدن به پاسخ در زندگی و گفتار و
رفتار خود تامل کرده ایم؟ به چه نتیجه ای رسیده ایم پس از تامل؟ چقدر به فاصله
رفتار خود، با سیره پیشوایانی که شهادتشان را به گریه برگزار می کنیم فکر کرده ایم؟
این پرسش ها را جلوی خود و شما می گذارم، تا خودمان را توجه دهم به این نکته که
روضه، نه برای شنیدن یک ماجرای هزاره های پیش و نه برای اشک ریختن و همه چیز را
تمام شده پنداشتن است، بلکه برای این است که ما را با صاحب روضه آشنا کند و با مشی
و مرام او آشتی دهد، روضه برای این است که زندگی ما را از جهنم دور و به روضه رضوان
نزدیک کند چون کسی که علاوه بر احساس، زندگی خود را هم با «ترازهای زندگی مومنانه»
بسنجد و بکوشد برای همترازی زندگی همین دنیایش هم بهشت خواهد شد. اصلا بهشت «عقبی»
ادامه بهشت «دنیاست» نمی شود در این دنیا خلق و خوی و رفتار جهنمی داشت اما در آن
دنیا پای به بهشت گذاشت.

راه بهشت از روز ولادت آغاز می شود نه از روز مرگ. کسانی می توانند به بهشت
برسند که راه را رفته باشند والا «نرفته» هیچ گاه به مقصد نمی رسد، چنان که تا کسی
به کار و تلاش دست رنجه نکند، به گنجی دست نمی یابد، پس برای رسیدن به بهشت عقبی،
باید در همین دنیا براساس آموزه های معلمان خدایی گام برداشت همان معلمانی که
برایشان روضه می گیریم و «رضوان» را طلب می کنیم. همان هایی که زندگی شان از خدا
چنان سرشار بود که در روز عاشورا هم- در باران تیر و تیغ- از خدا جز زیبایی ندیدند
در برابر دشمنانی که پیروزی ظاهری شان هم براساس «سنت استدراج» بود و از جهنم
لبریز، چه جهنم عقبی نیز ادامه جهنم دنیاست که یزیدهای هزار رنگ و هزار نام در همه
زمان ها آن را شکل می دهند و هر که در این دنیا خصلت های یزیدها را داشته باشد، در
عقبی نیز «همنشین» آنان خواهد شد. پس هشدار که از قهر و کینه و حسد و همه خصلت های
یزیدی، باید جان شست و خانه دل را برای مهر و محبت و خصال والای حسینی(ع) پاک و
طاهر کرد تا آفتاب بهشت بر جان و جهانمان بتابد و راه تا بهشت جاودان هموار شود.
والا روضه، اگر به رفتار در نیاید، اگر خواندن از وفای عباس(ع) و مهر زینب (س)،
نسبت به اباعبدا... (ع) برادرها را نسبت به هم وفادار و خواهر و برادر را نسبت به
هم مهربان نکند، اگر بشنویم از جانبازی های یاران حسین(ع) و خود را برای فداکاری
مهیا نکنیم، اگر بشنویم، که امام (ع) برای اصلاح امور و امر به معروف و نهی از منکر
قیام کرد و برای اصلاح خویش و خانواده و جامعه خود نکوشیم، بهره ای که باید از
کربلا نگرفته ایم. اگر «حر» نشویم و به احرار نپیوندیم، شمر کینه و ابن سعد حسد و
ابن زیاد شیطان ما را روز به روز و حتی لحظه به لحظه از بهشت دور خواهند کرد. تلاش
کنیم، «زهیر» باشیم تا امام (ع) به دنبال ما بفرستند نه از آنان که تا شب عاشورا با
امام حسین (ع) بودند، اما روز عاشورا پشت به امام (ع) شدند و از حق دور و ... برای
رسیدن به یاران حسین(ع) باید از روضه شروع کرد و با اصلاح رفتار براساس الگوی
امام(ع) قدم به قدم به کاروان بهشتی عاشورا نزدیک شد...

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1391/09/13 شماره انتشار 18282
/صفحه اول و۷/فرهنگی