25 ميليون مسافر نوروزي در خط
ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸۳   کلمات کلیدی:


25 ميليون مسافر نوروزي ، اين رقمي است که گفته مي شود در ايام نوروز پاي به راه خواهند شد تا سفر شکل بگيرد و آنها مسافر نام بگيرند، از اين ميان فقط 5/3 ميليون نفر به مشهد خواهند آمد و صدها هزار، بلکه ميليونها نفر هم براي سفر از جاده‌هاي استانهاي خراسان استفاده خواهند کرد، جاده‌هايي که طبق اعلام مسئولان بارها پرخطرتر از جبهه جنگ است، قربانيان «جاده‌هاي مرگ» در خراسان اين مسئله را به خوبي گواهي مي‌دهند و صحت گفته‌هايشان را هم با مرگ امضاء کرده‌اند. اين واقعيت است که ما در بحث «جاده» انصافا" «فقير» هستيم، فقيرتر از جاهاي ديگر و حتي فقيرتر از سرفصل‌هاي ديگر، حال آنکه يکي از موءلفه‌هاي اصلي توسعه، جاده است اما...
واقعيت اين است که ما در بحث برخورداري از جاده فقيريم، واقعيت ديگر هم آنکه وضعيت خودرويي‌ما، اين است که مي بينيم، پس تکليف عامل جاده و خودرو مشخص است، اما آنچه مي‌ماند، خود ما هستيم که چه مي خواهيم بکنيم، به نظر، ماداميکه واقعيت‌هاي «موجود» را نپذيريم و قبل از رسيدن به وضع «مطلوب» در خيال آن باشيم، روزهاي تلخ و سرخي پيش‌رو خواهيم داشت و عيد نازيبايي که صفحات خاطرات راتلخ، پر خواهد کرد.
اما اگر بپذيريم که فعلا" وضع اين است و اوضاع آن و ما همين امکانات را در اختيار داريم که بايد به بهترين شکل از آن بهره ببريم، آن وقت، ماجرا شکل ديگري خواهد گرفت که صفحه را به نفع ما بر مي‌گرداند. جاده را با جبهه مقايسه کرديم و حال وقت آن است که «فرهنگ جاده» را تذکر بدهيم به «فرهنگ جبهه»، آنجا با کمترين امکانات جنگيديم، داشته‌هاي ما قابل مقايسه با دشمن نبود، اما ازهمين امکانات «غيرقابل توجه»، استفاده‌هاي «قابل توجه» مي‌کرديم به گونه‌اي که همه را انگشت به دهان کرده بوديم. آنجا مقدم شمردن ديگران برخود، اصلي بود که در باور و گفتار کردار ما نهادينه شده بود و راه دادن به ديگران ارزش شمرده مي‌شد، حالا اگر ما در عرصه رانندگي هم، از همين جاده موجود درست استفاه کنيم آيا آمار قربانيان کاهش نمي‌يابد؟ کيلومترهاي اضافي سرعت را بکاهيم آيا فراواني حوادث فرو کاسته نمي‌شود؟ در رانندگي گذشت داشته باشيم و به هم راه بدهيم آيا تصادفات کم نمي‌شود؟ درجبهه، رزمندگان «آرامش» داشتند، آستانه تحمل آنها را انفجار صدها گلوله هم پايين نمي‌آورد، حالا اگر رانندگان ما با چند بوق دچار روان‌پريشي نشوند و با بوق‌هاي مکرر، بهداشت رواني هم را هدف قرار ندهند، آيا اين به صلاح همه ما نيست؟ باور کنيم از افسوس و اشک و آه پس از حوادث کاري ساخت نيست. اندکي احتياط، مقداري منطق و گذشت، جلوي خيلي از مصيبت‌ها را مي‌گيرد. از داشته‌هامان در بحث جاده منطقي استفاده کنيم. مسئولان را به تلاش در افزايش جاده وابداريم و مطالبات به حقمان را منطقي پي بگيريم و منطقي بخواهيم، اين به نفع همه است