شهريار شهيد!
ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳۸٤   کلمات کلیدی:

هميشه «اولين‌ها» در ياد مي‌مانند، هر چند راهي که آنها مي‌گشايند، ديگر به آنها ختم نمي‌شود، آنها پايه گذاران «سنت حسنه‌اي» هستند که تا قيام قيامت، نامشان به نيکي در «ياد»ها مي‌ماند، حتي اگر «باد» همه چيز را با خود ببرد، ياد آنها چونان «جبل راسخي» است که هيچ «تندبادي» آن را تکان نتواند داد. چه آنها «تفسير عيني ايمان» و «تجسم آيات قرآن» هستند و حاشا که ايمان و قرآن در ظرف زماني اندک زميني کوچک محدود شود.
- شهيد محمدحسين فهميده هم «اولين» بود، آغازگر يک جريان نوراني به نام «عمليات استشهادي» در مواجهه با باطل، او با بصيرت مومنانه «تصميم منطقي» و «انتخاب آگاهانه» راه خود را «برگزيد» و رفت تا پس از او فتح بابي بشود براي نسلي که «قاسم بن الحسن» را بازتعريفي در زمانه حاضرند. از جان گذشتگان و به خدا پيوستگاني که «عصمت نوجواني» را به «غيرت شهادت» از «گذر شيطان» به «سلامت» عبور مي‌دهند و به «رستگاري» مي‌رسند.
- شهيد فهميده، اولين بود در راهي که آخرين ندارد، بزرگ مرد کوچک اندامي که با فهم «حسيني» از آيين «محمدي» ، در همان کودکي «محمدحسين فهميده» شد تا بعدها در توصيف او که «شرح بي‌نهايت» است بگوييم «راز عشق را» «حسين فهميده» بود. او فهميد و رفت و پس از او هم نسلي آمدند، راز را فهميدند و براي رفتن لحظه‌اي ترديد نکرديد، اصلا وقتي «اذان» در «گلدسته»هاي جان، جاري مي‌شود، مگر مي‌توان در «اقامه نماز» ترديدکرد،

نماز شهادت هم اينگونه است که اگرچه «وقت موسع» دارد اما گاه به «ضيق وقت» در همان لحظه نخست دچار مي‌شود و دچار مي‌کند آدم را که اگر اقامه نکني، ديگر فرصت قضا هم نخواهد ماند.
- فهميده، با طالع شدن صبح صادق، مهياي نماز شهادت بود، چونان منتظراني که خوب مي‌دانند براي انتظار صالح و طلوع خورشيد از قبل بايد با وضوع آماده بود والا آنکه با خورشيد يا پس از آن برخيزد نمازش قضا مي‌شود،
- شهيد فهميده، آغازي شد بر يک انجام، يک سرانجام سرخ به نام شهادت عاشقانه، سوختن و سوختن و ساختن. او آن روز با طرح ابتکاري خود، ابتکار عمل را از دشمن گرفت، تا ابتکار عمل به دست رزمندگان اسلام بيفتد و پس از او در دفاع مقدس و امروز در هر جا که ماذنه‌ها اذان جهاد مي‌خوانند.راه و رسم حسين فهميده جاودانه است. جاودانه به خورشيد که در تماشاي شهيدان شرمگين مي‌نگرد نگاه کنيم و به قبله که هزاران قبيله را رو به آستان خويش مي‌رسند، آن وقت درخواهيم يافت، فهميده‌ها ماندگارند، تا هميشه.