آقاي رئيس جمهور و نهال اميد
ساعت ٩:٤۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٠ آبان ۱۳۸٤   کلمات کلیدی:

نمي‌دانم، اين روزها، «گفتگو»، «آئين درويشي» هست يا نه، اما اين را با همه وجود احساس مي‌کنم که «باتو ماجراها» داريم، آقاي رئيس جمهور،
آقاي احمدي‌نژاد، اين را عرض کنم که من نه در مرحله اول و نه در مرحله دوم، به شما راي نداده‌ام. اما به حرمت 17 ميليون نفري که به شما براساس وعده‌هايتان راي داده‌اند و همه آناني که به شما اميد بسته‌اند و به احترام قانون که شما را رئيس همه جمهور مي‌داند و به پاس ويژگي‌هاي نيکي که در شما سراغ است و به حرمت روزهايي که در جبهه‌ها گذرانده‌ايد و از عزت وشرف اين ملک دفاع کرده‌ايد، شما را «واجب‌الحرمه» مي‌دانم ومعتقدم به نفع ايران، انقلاب، نظام و همه است که همه به شما در مهندسي و اجرايي کردن وعده‌هاتان که به ميثاق 17 ميليوني تبديل شده است، کمک و با کابينه شما همکاري کنند. منتهي شما هم بايد «بستر» اين «همکاري» را «فراهم» کنيد، اين «بايد» هم «حق‌الناس» است چرا که من و ما و همه به عنوان ايراني نيازمند بهره گرفتن ايران از توان همه فرزندانش هستيم. همه بايد به شما کمک کنند، همه. اين را همواره به هرکس سخنم رسيده است گفته‌ام که وقتي يک نهال با اميد در دل زمين غرس مي‌شود، بايد از آن مراقبت کرد، بايد به آن آب داد و حاصل چنين «داشتي» داشتن «درختي تناور» در آينده خواهد بود که «برداشتي شيرين» هم پيامد خواهد داشت. لذا مطمئنم، اگر همه دست به دست هم دهيم «به مهر» خواهيم توانست «ميهن خويش را کنيم آباد» تا مردمي «شاد» داشته باشيم و الا اگر در «بر پاشنه قهر و آشتي‌هاي جناحي و سياسي بچرخد» با هزار افسوس و آه شاهد روزگار تلخي براي آن نهال خواهيم بود. نهالي که اگرچه با راي 17 ميليون نفر غرس شده اما اميد 70 ميليون نفر هم به شکوفا شدن آن است.

آقاي رئيس جمهور، مي‌پذيريم که در سطح کلان بايد کابينه و مديراني «هم‌گرا» را گرد آورد اما اين بدان معنا نيست که لزوما درهمه سطوح مديريتي «فقط» بايد «همگرا»ها را جمع کرد، اين هم که از «آشنايان» در مصادر استفاده شود، «بد» نيست، بد اين است که «فقط» از آشنايان استفاده کنيم و دايره انتخاب را بر خود وکشور چنان تنگ کنيم که کساني زبان به نقد و حتي طعنه بگشايند که براي گرفتن پست يا بايد خويشاوند اين و آن بود و يا سابقه خدمت در فلان جا و فلان جا را داشت و بدين گونه، شائبه زشت رفيق‌گرايي مهمان فکر مردم شود، در روزگاري که به زيباانديشي محتاج‌تريم،

آقاي احمدي‌نژاد، واضح و روشن عرض کنم، بعضي از طرفداران شما و ديگراني که به شما اميد بسته بودند هم معتقدند قامت بعضي از مديران برکشيده شده توسط شما براي آبشار زدن، بايد بلندتر باشد و در ميان طيف خودتان و در جمع اصولگرايان، هستند بلندقامتاني که شايسته توجه بودند،
آقاي احمدي‌نژاد، وعده کابينه 70 ميليوني و نتيجه انتصاب‌ها و برگماري‌ها بيانگر ضرب‌المثل شيرين فارسي «هزار وعده خوبان» است که با همه اين مسائل، هنوز اميدواريم بخشي از آن «وفا بکند» و هنوز اميدواريم در مديريت‌ها، برآيند افکار عمومي از همه گرايش‌ها و همه ظرفيت‌ها به کار گرفته شود.
آقاي رئيس «همه» جمهور، همه «جمهور» هم مي‌خواهند، «رئيس»، آنها را به يک چشم بنگرد و دايره خودي‌ها را چنان گسترده کند که لااقل همه خانواده انقلاب را دربرگيرد،

آقاي احمدي‌نژاد، قرار بود فاميل بازي و خويشاوندسالاري و جناح‌سالاري، جاي خود را به کلمه مظلوم «شايسته‌سالاري» بدهد، که اکنون چون «آزادي» و «ارزش‌ها» مظلوم مانده است.
آقاي رئيس جمهور اگرچه به انتصاب‌ها و شکل برکشيدن بعضي از مديران انتقاد داريم، اما جز به کمک و مساعدت آنها در راه عملياتي کردن وعده‌هاي شما، قلم نمي‌گردانيم و چون آينه منتظريم تا آنها خويش را در ما، آينه افکار عمومي بنگرند و آن روز، اگر نازيبايي‌هايي باشد، قلم‌ها، قامت برخواهند افراشت، با احساس تکليف و به قصد اصلاح و آن روز، چه گفتگو آئين درويشي باشد يا نباشد، با تو حرفها خواهيم داشت،
آقاي رئيس جمهور، با همه ايمانم براي موفقيت شما در پيشبرد اهداف انقلاب دعا مي‌کنم و به فردايي اميد بسته‌ام که با تحقق وعده‌هاي شما، زيباتر از امروز باشد.
... پس تا فردا...