نيازمندان را زياد چشم به راه نگذاريم
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٥   کلمات کلیدی:
(26/06/85)
بر سر در سازمان ملل شعري نوشته شده است از زبان سعدي بزرگ ما كه »بني آدم اعضاي يك پيكرند كه در آفرينش ز يك گوهرند« و در ادامه اين شعر هم مي خوانيم » چو عضوي به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار...« و دنيا به اين انديشه بلند و انساني به ديده تحسين مي نگرد چرا كه نوع دوستي و همدردي از صفات برجسته اي است كه در هر فرهنگ و مرام و زبان و نژاد، محترم شمرده مي شود هيچ كس نيست كه بگويد:»نوع دوستي بد است و نبايد به فكر همنوعان بود«. همه در همه جاي جهان مي دانند مهرباني زيباست، ما هم مي دانيم كه اگر چه جشن عاطفه ها به پايان آمده است اما نيازمندان همچنان منتظر ياري هستند. | دكه هاي جمع آوري مهرباني عاطفه در شهر، شهر ايران برداشته شد اما اين دليل نمي شود، هموطنان سعدي دريا، دريا همت نكنيم. بر زخم عضوهاي به درد آمده از فقر كه در شهر و روستاي ايران فراوانند مرهم نگذاريم. وقتي تصاوير محروميت در ورامين، خرمشهر، ماخونيك، بشاگرد، روستاهاي محروم كرمان و... را نگاه مي كنم، دلخور از بي عملي و غفلت مسئولان و گروهي از ما مردم، دعا مي كنم كاش در كنار نقش بستن شعر سعدي بر سر در سازمان ملل، بر سر در دل هر كداممان اين شعر نقش مي بست و در كردارمان به عمل در مي آمد. كاش، نه در زبان كه در عمل، يار و ياور هم بوديم و نوع دوستي را به كمال مي رسانديم. كاش... اگر هزار در هزار از گل سخن بگوييم اما گلي نكاريم، نه بهار مي شود و نه باغي شكل مي گيرد تا عطرش كوچه ها را سرمست كند و كوچه گردان را هم. اگر گلستان را با »بوستان« روزي هزار بار بخوانيم اما به مهر گلي نكاريم، نه گلستان شكل مي گيرد و نه بوستان تا بر سر شاخه درختانش ميوه اي برديد و كامي را شيرين كند براي شكل يافتن گلستان، گل لازم است و براي بوستان درخت. ما درخت خواهيم كاشت آيا گل خواهيم كاشت، آيا و... گلستان در ديارمان شكل خواهد گرفت، آيا دكه هاي جمع آوري عاطفه، جمع شد اما اگر مي خواهيم جاده مهرباني هميشه باز باشد، كاري بكنيم، حتي به اندازه يك قطره، به كوچكي قطره نگاه نكنيم و خجالت نكشيم كه قطره وقتي به دريا مي پيوندد دريا مي شود. بدانيم، خيلي از نيازمندان، منتظر ما هستند. هر چند جشن عاطفه ها گذشت اما عاطفه  كه به پايان نرسيده است پس آنها را زياد چشم به راه نگذاريم، به خصوص دانش آموزان با استعدادي را كه اگر امكان تحصيل بيابند، به سرمايه ملي تبديل مي شوند و كليد فرداهاي روشن را به دست ما مي دهند و ايران را سر به سر گلستان و بوستان مي كنند. پس امروز امكان درس خواندن را براي آنها فراهم كنيم. امروز دستشان را بگيريم تا فردا را با اعتماد به دستشان بسپاريم.  (ص۶)