آب، مايه حيات يا آفت سلامت
ساعت ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۳۱ شهریور ۱۳۸٥   کلمات کلیدی:
(29/06/85)
»آب مشهد در بحران«،نمي دانم اين كلمات مي تواند عمق اين مشكل را بيان كند يا نه، اصلا" كلمه مي تواند، زواياي»بحران« را كه بعضي از مردم »فاجعه« مي نامندش روشن كند يا نه، اما فكر مي كنم حداقل بايد به اندازه اي كه عطش، بيانگر مفهوم تشنگي است، »بحران آب« هم بتواند، بيانگر» مشكل آب مشهد« باشد. مشكلي كه ديگر يك مشكل مشهدي نيست بلكه يك مشكل ملي و حتي فراملي است. چون شهري كه سالانه بيش از 20ميليون مسافر از اقصي نقاط كشور و جهان را پذيرا مي باشد، مسئله آن هم مسئله همه خواهد بود. هر چند»شهرملي« بودن مشهد فقط در كلام باشد و حتي روي كاغذ هم نيامده باشد تا بتوان از مسئولان درباره وظايف شان نسبت به شهر ملي  پرسش كرد. با همه اين واقعيت تغيير نمي كند، واقعيت برخوردار از حقيقت هم اين است كه مشهد، شهر ملي حتي»فراملي« است، هر چند نگاه به آن از استانداردهاي »محلي«هم برخوردار نباشد كه اگراين نگاه اصلاح مي شد مشهد به اين همه بحران دچار نبود. لااقل در همين مسئله آب، 4 هزار چاه غيرمجاز در دشت مشهد كه بايد آب شرب اين شهر را تامين كند حفر نمي شد تا حالا مديرعامل شركت آب و فاضلاب مشهد خواهان وضع»قانون محكم« براي تعيين تكليف مالكان آن باشد و بگويد»مردم مشهد آب ندارند، در حالي كه عده زيادي، باغ ها و استخرهايشان را با بهترين آب دشت مشهد غرقاب مي كنند!« نمي دانم گفتگو »بحران آب مشهد، نگاه منطقه اي به يك مشكل ملي« كه به قلم همكار پرتلاش ما مجيد فكري به تحريم درآمده و 27 شهريور ماه جاري چاپ شد را خوانده ايد يا نه اما توصيه مي كنم با خواندن آن ببينيد كه متولي آب مشهد هم نه تنها به فردا، خوش بينانه نگاه نمي كند كه معتقد است، امروز هنوز روز خوشي ماست و فردا كه بيايد، افسوس امروز و همين آب شربي را كه بعضي مي گويند آب تعدادي از چاههايش 3 برابر استاندارد نيترات دارد خواهيم خورد. يعني اگر امروز روزگارمان سياه است، فردا خواهيم ديد كه بالاتر از سياهي هم رنگي هست و... نمي دانم لااقل فردا، مسئولان نگاه شان را ملي خواهند كرد، يا همچنان از موضع بالا به اين پايين دست كه مشهد نام دارد خواهند نگريست و به مشهدي هايي كه حق شان اين نيست! بگذاريد، صريح و صادق بگويم كه بعضي ازمردم مي گويند، دولت، »نفت را سر سفره مان نياورد بماند كه آب را هم برداشت« حال آنكه اگر منصفانه نگاه كنيم مسئله آب مشهد در همين يك سال دولت احمدي نژاد به اينجا نرسيده است بلكه همانطور كه در يادداشت سردبير روزنامه 28 شهريور به قلم تاثيرگذار مهندس احديان تصريح شده بود در رسيدن به اينجا هشت سال دولت سازندگي و هشت سال دولت اصلاحات هم شريك هستند و سهم دولت امروز به اندازه يك سال است و همه گناه را نبايد به حساب او نوشت. چنانكه در مسئله بنزين و هدفمند نشدن يارانه ها هم همين گونه است. اين بحران در طول سال ها شكل گرفته است، نمي شود در موفقيت دست يابي به غني سازي صلح آميز انرژي هسته اي، سهم پيشينيان را محفوظ داشت اما در مشكلات، آنها را شريك ندانست. واضح و روشن است كه سواي مسئله خشكسالي طولاني مدت و كاهش نزولات آسماني در حوزه مديريت و بهينه سازي استفاده از آب، همه به اندازه زمان و سهم خود شريك هستند و هم در به اين جا رسيدن اوضاع كه»مايه حيات« دارد»دليل ممات« مي شود و تيغ بركشيده بر زندگي مردم شمشير مي زند، داراي جايگاه ويژه هستند و هم در نهادينه نكردن فرهنگ صرفه جويي و درست مصرف كردن آب، همه مقصرند و مقصريم همه! اما حرف ديگر، به هزار دليل، ما نيازمند تعريف الگوي صحيح مصرف و صرفه جويي هستيم، يكي اش اينكه با كاهش نزولات و افت سطح آب مواجه هستيم. پس بايد هم الگوي صحيح مصرف تبيين و هم فرهنگ صحيح مصرف كردن ترويج شود و در اين رهگذار همه هم از سائل تا مسئول و از بزرگ تا كوچك و...بايد اين الگو رارعايت كنند نه اينكه از ما بهتران مستثني و فقط فقرا و مردم عادي، از سوي كساني كه خود اينگونه عمل نمي كنند به رعايت، مكلف شوند. رعايت الگوي مصرف بايد براي همه باشد و فرهنگ مصرف صحيح بايد نهادينه شود و همه بايد بدانيم اگر درست مصرف نكنيم، مجبور خواهيم شد اصلا" مصرف نكنيم. چون ديگر آبي نخواهد ماند براي مصرف. براي برون رفت از اين بحران هم همه بايد درست عمل كنيم از مسئولان تا مردم، حتي به اندازه پيشگيري از هدر رفتن چند قطره آب!  (قرار بود در صفحه ۲ خراسان چاپ شود اما در آخرین لحظات برداشته شد)