دشمن را به خانه راه نده!
ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ مهر ۱۳۸٥   کلمات کلیدی:

ماه رمضان، ماه خداست، ماهي كه رابطه خلق و خالق به اوج مي رسد و گناهان رو به نزول مي گذارند و اخلاق و انسانيت رو به اوج. و خوب است از اين فرصت عزيز استفاده كنيم و كارهاي شايسته  را، شايسته تر از پيش به انجام رسانيم و از جمله، سنگ هاي خود را با مقوله اي به اسم ماهواره وابكنيم. دراين رهگذر هم شايد حرف نماينده كرمانشاه درست باشد كه چندي پيش گفته بود نمي شود با ماهواره برخورد كرد و شايد هم كار كساني كه ديش ها را از پشت بام ها به زير مي كشند و نام »اعمال قانون« را بر رفتار خود مي گذارند. ما، اما به اين كار نداريم، كه چه كسي درست مي گويد و چه كسي نه و يا سهم چه تفكري از حق بيشتر است. سخن دراين مقال از زاويه ديگري است، از زاويه اخلاق! حرف ما هم اين است كه اگر هيچ قانوني براي كنترل ماهواره نوشته نشود و در هيچ كجاي كشور، علني داشتن ماهواره و ... جرم نباشد و ... باز هم نبايد ما به سمت و سوي كوچه هايي برويم كه ديگران به رويمان باز مي كنند. حتي مي گويم اگر براي داشتن ماهواره با كانال هاي باز »جايزه« هم بگذارند باز هم نبايد به سمت استفاده غير كنترل شده از آن برويم چون هيچ عاقلي »سم« نمي خورد و خود را در »چاه« نمي اندازد، هرچند براي چنين كاري، »جايزه« هم بدهند! به هرحال بايد در حوزه اخلاقيات هم گاهي مثل اهل اقتصاد هزينه و فايده كرد. يعني اين كه بياييم ببينيم، هزينه اي كه براي داشتن ماهواره مي پردازيم چقدر است و فايده آن براي كمال طلبي و اخلاق فردي و اجتماعي ما چقدر آن وقت تصميم بگيريم. كاري هم به اين كه قانون، داشتن ماهواره را خلاف مي داند و بر برخورد با كساني كه آنتن هاي ماهواره را در منظر مردم مي گذارند به عنوان جرم آشكار تاكيد مي كند، نداشته باشيم. اجازه بدهيد يك مثال ديگربزنيم؛ ما براي نگهداشت سلامت خود و يا يافتن سلامت از پس مريضي بايد دارو مصرف كنيم، پزشك و پرستاري هم مراقب ما نيست كه داروهامان را سر ساعت مي خوريم يا نه، يا اصلا دارو مصرف مي كنيم يا نه، قانون هم برايمان پاسبان نمي گذارد كه حتما دارو بخوريم، اما، ما، خودمان دارو را مصرف مي كنيم چون آن را براي بازيافت سلامتي و يا نگهداشت آن يك ضرورت مي دانيم. حالا، فكر نمي كنيم ما كه در خانه مان را به روي امواج بيگانه ماهواره باز مي كنيم، اخلاقيات خانواده ما در معرض خطر قرار مي گيرد آيا اخلاق و سلامت اخلاقي، از سلامت جسمي كم ارزش تر است كه براي آن چنان سخت كوشانه مراقبت مي كنيم اما براي اين، چنين ساده انگارانه زهرها و تيرهاي زهرآگين و سم ها را به خانه جانمان جا مي دهيم....
شايد وظيفه نهادهاي فرهنگ ساز اين باشد كه آن »ضرورت« را براي مراقبت از اخلاقيات براي جامعه ملموس كنند و شايد هم اين تبيين ضرورت اگر درست انجام شود آن وقت نوبت به برخورد يا »اعمال قانون« و يا هر اسم ديگري، اصلا نرسد. چون ما همه براي سلامت خود ارزش قائليم و حاضريم برايش از هر چيز بگذريم. چنان كه در بحث شايعه وبا، از سبزي و سالاد و... به راحتي گذشتيم، چنان كه پس از سخنراني يك پزشك در همايش توسعه مود در خراسان جنوبي بيشتر نوشابه هاي توزيع شده مصرف نشده ماند و چنان كه هاي ديگر، كه همه مي دانيم. و با دريافت ضرورت مسئله بدان تن داده ايم، حالا در مسئله ماهواره هم بايد ضرورت پرهيز از استفاده غيراخلاقي را تبيين وخانواده ها را هم نسبت به پيامدهاي وحشتناك تر از وباي آن براي نسل جوان حساس كنيم. آن وقت نتيجه اين نخواهد بود كه هست. البته در اين مقال قصد بازخواني خبرهاي تلخ تر از زهر اخلاقي، خانوادگي و ... وجود ماهواره در خانه ها را نداريم. اما به همين بسنده مي كنيم كه كلمات از بازگويي آن شرمگين هستند و سفيدترين خبرهايش را در صفحات سياه روزنامه ها كه حوادث باشد مي شود خواند. (ص۹)