بت شكن باشيم
ساعت ٢:٥٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۳ مهر ۱۳۸٥   کلمات کلیدی:


شب قدر است و بايد مراقبت از خويش و اعمال خويش افزون كنيم تا در مبارك هنگامه اي كه تقدير ما را رقم مي زنند، زيبايي ها در افزايش و نازيبايي ها در كاهش باشد. اين مراقبت ها را درباره عبادت هامان صد چندان كنيم كه ما را از وادي عبوديت بيرون نبرد! بله، گاهي »عبادت« هم عرض »عبوديت« قرار مي گيرد، درست مثل »علم« بدون تهذيب كه نه »حجاب افكن« كه حجاب اكبر مي شود. تاريخ هم پر است از هر دو گروه، هم عابداني كه از وادي عبوديت بيرون رفتند چون خوارج كه برحق مطلق تيغ به كين و جهالت كشيدند و هم عالماني كه در حجاب شدند و از حرم پا به در گذاشتند.
من معتقدم ميان آن كه به عبادت حتي عبادت زياد، دچار عجب مي شود با آن كه به پول و سرمايه مغرور مي شود يا آن كه قوت قدرت او را غره مي كند با آن كه اين هر سه به اضافه علم و هنر از او در ذهنش يك »بت« مي سازد، تفاوتي نيست. چه اينها همه، با »عبوديت« در تعارض است. اينها همه ترجمان و تجسم تكبر است كه فقط شايسته خداوند است و جز ذات اقدس او هركس تكبر ورزد طاغوت است و شيطاني و شكستني و باز كم نداريم از همه اين جماعت ها كه ره به عصيان برده اند و درهم شكسته شدند كه خداوند تكبر كسي را تاب نمي آورد و نمي تواند ببيند كه در وجود انسان كه او را »احسن« مخلوقات مي داند و همه خلقت را گوش به فرمان او آفريده است، شيطاني شكل بگيرد و قد بكشد. اصلا" اگر شيطان از درگاه الهي رانده شد از اين رو بود كه »كبر« ورزيد و »عصيان« كرد، آن هم با سابقه چند هزار ساله عبادت! پس غره نبايد شد به عبادت! پس به ديده تحقير نبايد نگريست در دگران! چه شايد آنكه در او به كوچكي مي نگري بزرگ باشد و حتي بزرگتر از تو! پس توجه كنيم و مراقبت كه اين سنت پيامبر و ائمه است و رويه اولياء ا...، به ياد داشته باشيم كه سال را به نام پيامبر مكرم اسلام ناميده ايم پس بياموزيم از روش و منش حضرت و زندگي مان را محمدي كنيم و الا بر هزار سال هم اگر نام او بگذاريم و مرام او در پيش نگيريم، دردي دوا نخواهد شد كه »نام« چاره كار نيست. نام گذاري يك نماد است، يك يادآوري، يك علامت. اما اگر به اين هرسه بي توجه باشيم، بهره اي به ما نخواهد رسيد.
(اندیشه-۱۲)