طعم مرگ !
ساعت ٥:۱٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٥ فروردین ۱۳۸٢   کلمات کلیدی:
نمی دانم وقتی در یک گوشه خاک زمین زیر پای مردم خالی می شود واز همه جا بوی مرگ می اید در دیگر نقاط جهان هوا چگونه باید باشد؟ در ایران مهربان اما هوا بد جوری ابری است . مردم به رغم داغ کشنده ای که از عراقی ها در دل دارند اما نگران کودک و پیر و جوان انان هستند . ایرانی ها انقدر مهربانند که برای قاتلان فرزندان خود هم بد نمی خواهند . به خدا دهان این مردم بوسیدنی است و ضریح چشمانشان زیارت کردنی . ...... . اما یک سخن دیگر : احساس می کنم کسانی بدشان نمی اید سرنوشت ایران را هم با صدام گره بزنند ! می ترسم انها موفق شوند و گره کوری بزنند که با دست که سهل است با دندان عقل هم باز نشود ! عقلای قوم باید راه را بر اینان ببندند . این درست که ما نگران جنگ زدگان هستیم و هرچه باشد با صدام هیچ خویشاوندی عقیدتی و فرهنگی نداریم ما با او به عنوان جنایتکار جنگی که به ما خیلی بدهکار است دشمنیم دشمن! هرکس با او دوستی کند هم دشمن ماست . ما از سلطه طلبی امریکا هم بیزاریم . و معتقدیم از باروت بوی صلح بر نمی خیزد ! طعم استعمار از استبداد هم بدتر است .