عروسي و ناهنجاري ها
ساعت ٩:۳٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ امرداد ۱۳۸٦   کلمات کلیدی:

خودروهاي همراه كاروان عروس كه با ايجاد راه بندان، باعث بروز مشكلاتي براي مردم شوند تا ٣ ماه توقيف مي شوند. اين سخن يك مقام انتظامي است كه به يك ناهنجاري اجتماعي اشاره مي كند و به عنوان مجري قانون كه بايد حافظ آسايش مردم باشد، تصريح مي كند نسبت به آسايش ستيزان، به اعمال قانون خواهند پرداخت. اين را پليس مبارزه با مفاسد اجتماعي تهران مي گويد و به معضلي اشاره مي كند كه در مشهد و اصفهان و شيراز و ... هم وجود دارد. چه تا انجام عروسي فرهنگ مند نشود، به ازاي هر عروسي بايد شاهد ناهنجاري هايي هم باشيم هرچند در بعضي عروسي ها حتي الامكان تلاش مي شود كمتر باعث سلب آسايش ديگران شوند اما آن چه در كوچه و خيابان مي بينيم، سكه بيشتر روي سياه خود را نشان مي دهد و حركت هاي هنجارشكنانه با آلودگي هاي شديد صوتي، زحمت آفريني براي اهل محل و ساكنان خيابان محل عبور كاروان، خود را ازاجزاي جدانشدني مراسم معرفي مي كند. جالب اين كه در اين برنامه ها عروس و داماد بي تقصيرند و معمولا برنامه گردانان كساني هستند كه گاه شايد عروس و داماد را هم نشناسند. اما مزاحمت توليد مي كنند تا در اولين شب زندگي دو جوان كه بايد با دعاي خير مردم بدرقه شوند، ناله و نفرين آسايش باختگان را پشت سر و پيش رو داشته باشند و گاه كار تا جايي بيخ پيدا مي كند كه با ايجاد راه بندان، آمد و شد عمومي را هم مختل مي كنند، چنان كه يك شهروند در تماس با روزنامه گفته است: «چند شب پيش برادرم مريض شد مي خواستيم او را به بيمارستان برسانيم اما به دليل راه بنداني كه سه ماشين عروس به وجود آورده بودند مسير ٥ دقيقه اي را در ٢٥ دقيقه طي كرديم ... آيا اين افراد فكر مي كنند اگر كسي از خانواده خودشان دچار مشكل قلبي شود و ديگران راه آن ها را ببندند، چه حالي به آن ها دست خواهد داد راستي چرا نيروي انتظامي با اين گونه افراد مشكل ساز برخورد نمي كند. »
جالب اين كه وقتي به اين گونه افراد تذكر داده مي شود كه رفتار خود را اصلاح كنند مي گويند، يك شب كه هزار شب نمي شود. اما نمي گويند گاه آسيب رواني وارد شده بر يك فرد تا هزار شب هم مي ماند و بعضي اوقات هم حوادث تلخي چون تصادف و درگيري و زد و خورد پيش مي آيد كه هرگز دست از سر زندگي آدم برنمي دارد و چه عروسي ها كه مبداء يك تاريخ تأسف انگيز براي چند نفر نشده است ...
شادي حق شماست. مطمئن باشيد. كسي هم حق شادي ستيزي ندارد و از قضا قانون و مردانش هم با شمايند. منتها اين شادماني نبايد با آزار ديگران همراه باشد. شما چارچوب قانون و شرع را رعايت كنيد، آن وقت هرچه مي خواهيد شادي كنيد. مردم شهر هم با شما شريكند و دعاگو. اما اگر قرار باشد، شما شادي خود را به قيمت ناراحتي ديگران و سلب آسايش همسايگان به دست آوريد نه قانون ايران كه قانون هيچ كجاي دنيا به شما اجازه نمي دهد.
پس در اين ايام مبارك كه بسياري مي خواهند جشن بگيرند. دقت كنيم ناهنجاري ها گسترش پيدا نكند، بلكه ديگران را هم با اصلاح رفتار خود در شادماني خويش شريك كنيم چه قرار نيست فقط در عزا و سوگواري و زلزله «بني آدم اعضاي يكديگر باشند» بلكه در لحظه هاي شادي هم بايد مراقب اعضاي ديگر جامعه بود.
به ياد داشته باشيم خوبي و بدي كار را، اسم عروسي تعيين نمي كند، حسن و قبح، گاهي ذاتي رفتارهاست. پس  رفتار نيكو در پيش گيريم تا جامعه اي نيك انديش و نيك پندار و نيك رفتار داشته باشيم. مخصوصا در مناطقي كه عروسي ها قبيله اي است و آداب و رسوم خاص خود را دارد. آن جا هم پيراستن نازيبايي ها از جشن زيباي عروسي بايد يك اولويت شمرده شود.

(ص-۶)