خودسازي اخلاقي
ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٤ شهریور ۱۳۸٦   کلمات کلیدی:
رمضان، ماه خودسازي است. اين تعريف را بارها شنيده ايم و بسيارمان مثل بسيار جمله ها و كلمات كه مي شنويم فقط به شنيدنش بسنده كرده ايم بي آنكه به فهم آن بپردازيم و براي دريافت معنايي تازه و كارساز از آن تلاش كنيم. بله، رمضان ماه خودسازي است و همين «خودسازي» است كه اگر در حد اعلا انجام شود، دگرگون سازي جهان را ميسر مي سازد و امكان تغيير دادن قضا را هنگام كه امري مورد پسند واقع نمي شود، ممكن مي كند.و در اين ساحت، اسوه هاي فراواني در حوزه اخلاق و عرفان اسلامي قامت از خورشيد فراتر كشيده اند كه در اين مقال سر بازگويي از آن نيست بلكه به يادآوردن اين نكته هدف است كه اگر انسان خود را بسازد، ساختن جهان هم برايش ميسر خواهد شد.چه آنكه «عالم اكبر» را به فرموده مولا علي عليه السلام بسازد، ساختن جهان اصغر، برايش دشوار نخواهد بود. براي ساختن خود هم بايد زمان را خوب شناخت و هم زمين را و هم مصالح را فراهم آورد چه هيچ اصلاحي و هيچ ساختني جز با مصالح نمي شود ....اينك به يمن «شهرا...» كه با بركت و رحمت و مغفرت فرارسيده است بهترين زمان را در اختيار داريم تا دل از آلودگي ها پاك كنيم و زمين و زمينه را فراهم آوريم و آنگاه با مصالح به ساختن دگرباره از خويش همت كنيم و به ياد داشته باشيم اين اشارت ظريف شهيد بهشتي را كه الهام گرفته از جايگاه انسان در مكتب اسلام است و بدانيم «انسان يك شدن مستمر است نه يك بودن منجمد» پس در اين ماه و با قلبي خالي از رذائل خود را در مسير «شدن» قرار دهيم. در مسير ساختن انساني براساس سيره و روش اولياء ا.... مصالح اين «ساخت» كه با فطرت آدمي هم «ساز»است ، از جنس مهرباني، گذشت، حق گويي، صداقت، احترام، صله ارحام، ايثار، گذشت، دست گيري از نيازمندان، اداي حقوق مردم و حقوق خداوند. فرو خوردن خشم، درست كار كردن، عبادت را با عبوديت عمق بخشيدن و... است. پس بياييم در فرصت مبارك رمضان، چنان خود را بسازيم، كه رمزهاي رمضان بر ما گشوده شود و به مدد روزه كه به جسم و جان گرفته مي شود، دل را روضه دوست كنيم تا در آن نور حق بتابد بياييم، بيش از گذشته دست نيازمندان را بگيريم تا خدا دست مان را بگيرد.بياييم، بيش از گذشته ، به ديدار خويشان،خصوصا پدر و مادر برويم تا دعايشان برايمان مستجاب افتد.بياييم بيشتر به زيارت برويم تا جانمان صفا يابد. بياييد آشتي را وجهه همت خويش كنيم و قهر و كينه را هرگز به دل راه ندهيم و در برابر بدخويي ها و بدخواهي هاي ديگران، هم ببخشيم و هم فراموش كنيم. بياييم، سفره هاي افطار را نه با غذاهاي رنگارنگ، كه با مهرباني، لبخند و تكريم ميهمان زينت دهيم. بياييم و بيش از هميشه قرآن بخوانيم و بفهميم. دعا بخوانيم و به عمل درآوريم و... بياييم، از لحظه، لحظه رمضان، آنگونه كه بايد استفاده كنيم. تا آنگونه شويم كه بايد !پس خود را بسازيم، تا ساختن جهان برايمان ميسر شود.(ص-۲)