جامعه نو

روز اول مدرسه و مسافران كنار خيابان
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ مهر ۱۳۸٦
 

امروز، مدرسه ها باز و ظرفيت ناوگان حمل و نقل عمومي هم عيارسنجي مي شود. اين هم نه مختص يك منطقه و يك شهرستان كه در همه جاي كشور انجام خواهد شد، طي چند روز اخير بحث حمل و نقل يكي از مسائل دغدغه آفرين خانواده ها در شهرهاي مختلف بود. در همين رابطه خبرنگار ما، از زابل به ضعف ناوگان حمل و نقل عمومي مي پردازد و از ايلام هم ايسنا به نقل از شهروندان اين شهرستان مي نويسد، قبلا مسير را مسافران تعيين مي كردند ولي الان رانندگان به هر مسيري نمي روند.
از خرمشهرهم خبرنگار ما گزارش مي دهد كه مردم از نرخ اياب و ذهاب گلايه دارند، هم خودش گلايه داشت! و هم گلايه مردم را بازتاب مي داد. از ساير شهرستان ها هم خبرها، با همين واژه ها نگارش مي شود و كلمات بار دغدغه اي كه در جان دارند را به جامعه منتقل مي كنند. مخصوصا در روزهاي بازگشايي مدارس كه براي اولين بار با سهميه بندي بنزين بايد تجربه شود و در اين ميان وعده هاي مسئولان محلي هم دارد شانه به شانه وعده مسئولان كشوري مي زند.
با اين شرح كه مشكل نخواهد بود و ما هم دعا مي كنيم مشكل نباشد، اما با اين ناوگان، اين نظارت و اين وجدان كاري، اگر مشكل نباشد، معجزه است! آن هم زمانه اي كه گفته مي شود برخي تاكسي داران و رانندگان ناوگان حمل و نقل عمومي، سهميه بنزين عمومي خود را خصوصي مي فروشند و زحمت آمد و شد در خيابان هاي شلوغ را به خود نمي دهند و آسوده از دغدغه تصادف و چالش هاي عصبي، از راه فروش سهميه سوخت خود -كه صرفا براي خدمت عمومي در اختيار دارند- به قيمت آزاد، آزادانه در خانه مي نشينند ... شهر مي ماند و خيابان هايي پر از مسافر و افزايش فشارهاي رواني و ... خدا به خير كند كه از امروز، بحث اياب و ذهاب دانش آموزان و دانشجويان هم اضافه مي شود و مجبور مي شويم در كنار دو برابر سنجيدن هزينه اياب و ذهاب در سبد هزينه خانوار، چند برابر فشار رواني را هم تحمل كنيم تا به سر كار برويم و يا از سر كار به خانه بازآييم و ...اين قصه ادامه دار، ماجراي هر روز ماست، اما بازگويي يك تذكر خالي از لطف نيست كه بياييم، به ياري هم، مسائل را حل كنيم و هر كداممان به هر اندازه اي، ولو به اندازه سوار كردن يك مسافر از خيابان هم به مردم كمك كنيم و هم به موفقيت طرح سهميه بندي يعني خود كاري كنيم كه سهميه بندي به ساماندهي منتج شود. كمك ما به يكديگر، روحيه برادري و مهرباني كردن را هم افزايش مي دهد و تقويت اين روحيه بسياري از مشكلات را فرو مي كاهد و در برابر دشواري ها ما را در كنار هم و ياور هم مي كند.
پس بياييد، با كمك به هم، لااقل در روزهاي نخست سال تحصيلي فرهنگ نوع دوستي و برادري را ترويج كنيم و نشان دهيم كه هم مهربان ترين ملت هستيم و هم با ياري يكديگر، مشكلات را حل مي كنيم...(ص-۶)