جامعه نو

قصه فيل و الاغ
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ٩:۳۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ مهر ۱۳۸٦
 
از اين پس كار زشت آمريكايي ها به ضرب المثل تبديل خواهد شد كه فردي را دعوت كنند به خانه خويش و سپس ناجوانمردي را در حق او تمام كنند، هرچند به لطف خدا اين بار هم مكرومكراللهو اللهخيرالماكرين، در ترجمه جهاني اين كنش، واكنش برانگيخت كه مكر كرداران را در صندلي اتهام نشاند و شكست را در هماوردي تبليغاتي و در شكلي از جنگ نرم، به نام آن ها نوشت اما اين از زشتي كردار و گفتار آن ها كه از زشتي پندارشان سرچشمه مي گيرد نمي كاهد، بلكه آن را نمايان تر مي كند مخصوصا كه در محيط دانشگاه و از زبان رئيس دانشگاه كلمبيا اقدام به اين كار زشت كردند و اين زشتي افزاي موضوع شد. چه انتظار جهاني از دانشگاه و دانشگاهيان رفتار منطقي و گفتار مؤدبانه است حتي با كسي كه او را مخالف مي دارند، اما رفتار آن ها با نماينده ملت رشيد ايران، دكتر احمدي نژاد نشانگر خوي انسانيت ستيز و غيرمتمدن آن ها بود كه آبروي آمريكاييان را هم برد، حال آن كه در فرهنگ اسلامي، ايراني، ميهمان هر كه باشد، وظيفه ميزبان به نهايت رساندن احترام است، چنان كه در كلام عارف نامي، ابوالحسن خرقاني هم مي خوانيم «هركس به اين سراي درآيد. نانش دهيد و از ايمانش مپرسيد كه هركس به درگاه الهي به جان ارزد البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد» آري ايرانيان چنين بزرگ پندارند كه بزرگي در رفتارشان هم ظهور مي كند و روشن است آن كه بخواهد بزرگان را كوچك بشمارد، خود كوچك خواهد شد حتي اگر بزرگ باشد و در اين واقعه هم، آمريكا شكست بي آن كه بتواند شكستي در حرمت ايرانيان اندازد...آري آمريكايي ها با خلق يك خاطره زشت به خودزني اخلاقي پرداختند و با ناجوانمردي و آلودن ادبيات سياسي، ساحت رفتار سياست مدارانه را هم آلودند. اما اين براي آن ها ره آوردي نخواهد داشت، چه آن كه عصباني بشود و با عصبانيت تصميم بگيرد و با عصبانيت به عمل درآورد آن تصميم را، جز افسوس، درو نخواهد كرد كه نتيجه كاشت تندخويي و عصبانيت شكست و افسوس است همان گونه كه زارعان باد طوفان درو مي كنند و اين طوفان در افكار عمومي در حال وزيدن است. آن هم عليه بي ادبان و اخلاق ستيزاني كه با همه ادعاي بزرگي كوچك هستند، خيلي هم كوچك!و ختم كلام اين كه مردم از اين پس ضرب المثل لقمان حكيم را اين گونه بازتعريف خواهند كرد كه: جوانمردي و ادب را از كه آموختي گفت از آمريكايي ها، و هر آنچه از آن ها ديدم، از آن پرهيز كردم و از هر آن چه آن ها، كردند، روي گرداندم و حرف حكيمانه لقمان را با اين كلام به پايان بريم كه از كوچك، انتظار بزرگي نبايد داشت هرچند به اندازه «فيل» بزرگ يا مثل «الاغ» پرهياهو باشد.
(ص-۴--۷/۷/۸۶)